151

اگر انسان فقط انسان است بر اساس دازاین در او، پس اساسا پرسش درباره آنچه که اصیل تر از انسان است نمی تواند انسان شناسانه باشد.H هر انسان شناسی ای حتی انسان شناسی فلسفی، مفروض انگاشته است که انسان انسان است.

 مسأله بنیانگذاری برای متافیزیک در پرسش مربوط به دازاین در انسان ریشه دارد، Hیعنی مربوط به درونی ترین بنیاد اوست، مربوط به درک وجود به عنوان محدودیت قیام ظهوری ذاتی است. این پرسش درباره دازاین از ماهیت موجودیe که بدین نحو مقرر/متعین گشته می پرسد.HH تا جایی که ماهیت اش در اگزیستانس است، پرسش درباره ماهیت دازاین پرسش اگزیستانسیال است. لیکن هر پرسشی راجع به وجود یک موجود، و حتی پرسش درباره وجود آن موجودی که محدودیت به عنوان درک وجود به قوام او تعلق دارد، متافیزیک است.

بنابراین، بنیانگذاری برای متافیزیک در متافیزیک دازاین مبتنی است. پس آیا متحیر کننده است که بنیانگذاری برای متافیزیک خودش به همین میزان باید متافیزیک باشد، و در واقع متافیزیکی عالی؟

کانت که در فلسفه ورزی مساله امکان متافیزیک خویش تا حدی هوشیار بود که در هیچکدام از متقدمین و متأخیرین [این میزان از هوشیاری] یافت نمی گردد، می بایست از درونی ترین مقصودش چندان آگاه باشد اگر [کسی چنین فرض کند که] این ارتباط [بین تاسیس متافیزیک و متافیزیک متافیزیک] بر او آشکار نگشت. او در شفافیت و سکینه ای که تکمیل «نقد عقل محض» فوراً به او بخشید سخن می گفت. در 1781 او به دوست و مرید خود مارکوس هرتز درباره این اثر چنین می نویسد: «این گونه از تحقیق همواره دشوار می ماند چرا که معادل متافیزیک متافیزیک است…..»291

این اشاره به طور قاطع بر هرگونه تلاش برای یافتن یک «نظریه دانش»H، حتی به طور جزئی، در «نقد عقل محض» پایان می نهد. اما در عین حال این اشاره همچنین هرگونه بازیابی یک بنیانگذاریی برای متافیزیک را ملزم به اتخاذ تصمیم درباره این «متافیزیک متافیزیک» می نماید تا حدی که ممکن شود خود را بر پایابی سخت قرار دهد که  مسیر ممکن برای تحقق بنیانگذاری را تضمین می کند.

If man is only man on the grounds of the Dasein in him, then in principle the question as to what is more original than man cannot be anthropological.H All anthropology, even Philosophical Anthropology, has already assumed that man is man.

 The problem of the laying of the ground for metaphysics is rooted in the question concerning the Dasein in manH, i.e., concerning his innermost ground, concerning the understanding of Being as essentially existent finitude. This question about Dasein asks what the essence of the beinge determined in this way is.H H Insofar as its essence lies in existence, the question concerning the essence of Dasein is the existential question. Every question concerning the Being of a being, however, and even the question concerning the Being of that being to the constitution of whose Being finitude as the understanding of Being belongs, is metaphysics.

Hence, the laying of the ground for metaphysics is grounded in a metaphysics of Dasein. Is it astonishing, then, that a laying of the ground for metaphysics at the very least must itself be metaphysics, and indeed a preeminent one?

Kant, in whose philosophizing the problem of the possibility of metaphysics was awake to a degree found in none before or after him, must have understood all too little of his innermost intention if this connection did not appear to him. He did speak out in the brightness and tranquility which the completion of the Critique of Pure Reason immediately bestowed on him. In 1781, he wrote to his friend and disciple Markus Herz about this work: “This kind of investigation will always remain difficult, for it is equivalent to the Metaphysics of Metaphysics . . . .”291

This remark decisively puts to rest any attempt to search, even partially, for a “theory of knowledgeH in the Critique of Pure Reason. At the same time, however, it also obliges any retrieval of a laying of the ground for metaphysics to make up its mind about this “Metaphysics of Metaphysics” to the extent that it is able to place itself on solid footing, safeguarding a possible course for the happening of the ground-laying.

Wenn der Mensch nur Mensch ist auf dem Grunde des Daseins in ihm, dann kann die Frage nach dem, was ursprünglicher ist als der Mensch, grundsätzlich keine anthropologische sein. Alle Anthropologie, auch die philosophische, hat den Menschen schon als Menschen gesetzt.

Das Problem der Grundlegung der Metaphysik findet seine Wurzel in der Frage nach dem Dasein im Menschen, d. h. nach dessen innerstem Grunde, nach dem Seinsverständnis als der wesenhaft existenten Endlichkeit. Diese Frage nach dem Dasein fragt, welchen Wesens das so bestimmte Seiende e sei. Sofern dessen Wesen in der Existenz liegt, ist die Frage nach dem Wesen des Daseins die existenziale. Jede Frage nach dem Sein eines Seienden und gar die Frage nach dem Sein desjenigen Seienden, zu dessen Seinsverfassung die Endlichkeit als Seinsverständnis gehört, ist aber Metaphysik.

Demnach gründet die Grundlegung der Metaphysik in einer Metaphysik des Daseins. Ist es da zu verwundern, daß eine Grundlegung der Metaphysik zum mindesten selbst Metaphysik sein muß und zwar eine ausgezeichnete?

Kant, in dessen Philosophieren das Problem der Möglichkeit der Metaphysik so wach war wie zuvor nie und seitdem nicht wieder, müßte allzu wenig von seinem innersten Wollen verstanden haben, wenn ihm dieser Zusammenhang nicht aufgeleuchtet wäre. In der Helligkeit und Ruhe, die ihm die Vollendung der Kritik der reinen Vernunft unmittelbar schenkte, hat er es ausgesprochen. Er schreibt im Jahre 1781 über dieses Werk an seinen Freund und Schüler Markus Herz: „Schwer wird diese Art Nachforschung immer bleiben. Denn sie enthält die Metaphysik von der Metaphysik …” 291.

Dieses Wort schlägt jeden Versuch, in der Kritik der reinen Vernunft auch nur teilweise eine „Erkenntnistheorie” zu suchen, endgültig nieder, verpflichtet aber auch jede Wiederholung einer Grundlegung der Metaphysik dazu, über diese „Metaphysik von der Metaphysik” so weit ins klare zu kommen, daß sie sich auf einen konkreten Boden bringen läßt, der dem Geschehen der Grundlegung eine mögliche Bahn gewährt .

Si l’homme n’est homme que par le Dasein en lui, la question de savoir ce qui est plus originel que l’homme ne peut être, par principe, une question anthropologique. Toute anthropologie, même philosophique, suppose déjà l’homme comme homme.

Le problème de l’instauration du fondement de la métaphysique s’enracine dans la question du Dasein en l’homme, c’est-à-dire dans la question du fondement dernier de celui-ci, qui est la compréhension de l’être comme finitude essentiellement existante. Cette question relative au Dasein demande quel est l’être de l’étant ainsi déterminé. Pour autant que l’être de l’homme réside dans son existence, la question de l’être du Dasein est une question existentiale. Toute question relative à l’être d’un étant et particulièrement la question relative à l’être de cet étant qui, par sa constitution, assure la finitude comme compréhension de l’être, est métaphysique.

C’est pourquoi l’instauration du fondement de la métaphysique se fonde sur une métaphysique du Dasein. Faut-il s’étonner qu’une instauration du fondement doive être certainement elle-même une métaphysique, et même éminemment?

Kant, dont la pensée philosophique fut inspirée par le problème de la possibilité de la métaphysique plus que celle d’aucun autre philosophe, aurait vraiment mal saisi sa propre intention, s’il n’avait aperçu ce lien. Il l’a exprimé avec cette clarté sereine que produisit en lui l’achèvement de la Critique de la Raison pure. En 1781, il écrit au sujet de cette œuvre à son disciple et ami Marcus Herz : « Une entreprise de cette sorte restera toujours pénible, car elle contient la métaphysique de la métaphysique 1 … »

Cette parole ruine toute tentative d’interpréter, même partiellement, la Critique de la Raison pure comme une « théorie de la connaissance ». Mais elle contraint aussi toute ré-pétition de l’instauration du fondement de la métaphysique à éclaircir cette « métaphysique de la métaphysique » assez pour qu’elle puisse se placer sur un terrain concret qui ouvre une voie à l’avènement de l’instauration.

If man is only man on the basis of the Dasein in him, then the question as to what is more primordial than man can, as a matter of principle, not be an anthropological one. All anthropology, even philosophical anthropology, always proceeds on the assumption that man is man.

The problem of the laying of the foundation of metaphysics is rooted in the question of the Dasein in man, i.e., in the question of his ultimate ground, which is the comprehension of Being as essentially existent finitude. This question relative to Dasein asks what the essence of the essent so determined is. Insofar as the Being of this essent lies in existence, the question as to the essence of Dasein is an existential one. Every question relative to the Being of an essent—and, in particular, the question relative to the Being of that essent to whose constitution finitude as the comprehension of Being belongs—is metaphysics.

Hence, the laying of the foundation of metaphysics is based upon a metaphysics of Dasein. But is it at all surprising that a laying of the foundation of metaphysics should itself be a form of metaphysics, and that in a pre-eminent sense?

Kant, who in his philosophizing was more alert to the problem of metaphysics than any other philosopher before or since, would not have understood his own intention had he not perceived this connection. He expressed his opinion concerning it with the clarity and serenity which the completion of the Critique of Pure Reason bestowed on him. In the year 1781, he wrote to his friend and disciple, Marcus Herz, concerning this work: “An inquiry of this sort will always remain difficult, for it contains the metaphysics of metaphysics.”18

This remark once and for all puts an end to all attempts to interpret, even partially, the Critique of Pure Reason as theory of knowledge. But these words also constrain every repetition of a laying of the foundation of metaphysics to clarify this “metaphysics of metaphysics” enough to put itself in a position to open up a possible way to the achievement of the laying of the foundation.

152

ج) متافیزیک دازاین به منزله انتولوژی بنیادی

هیچ انسان شناسی ای که [نحوه] پرسشگری خاص خود را و پیش فرض های مربوط به آن را بداند نمی تواند حتی دعوی پروراندن مسأله بنیانگذاریی برای متافیزیک نماید، چه رسد که آن را انجام دهد.H پرسش ضروری برای بنیانگذاریی برای متافیزیک، یعنی، پرسش از آنچه انسان هست، به واسطه متافیزیک دازاین به عهده گرفته می شود.

این عبارت به معنای ایجابی مبهم است. متافیزیک دازاین صرفا متافیزیک درباره دازاین نیست، بلکه متافیزیکی است که ضرورتا به عنوان دازاین متحقق می گردد. اما به این دلیل که: نمی تواند هرگز متافیزیک «درباره» دازاین شود، آنگونه که مثلاً جانورشناسی درباره جانوران است. متافیزیک دازاین «ارغنونی» ثابت و مهیا از بهر استفاده نیست به هیچ روی. این متافیزیک باید هماره از نو بنا گردد از خلال تحویل ایده اش در پرداخت امکان متافیزیک.

تقدیر آن مقید به رخ داد خفی متافیزیک در خود دازاین است، که به فضل [این رخداد/مطلع الفجر/[قصص!]] انسان ابتدئا ایام و ساعات، سال ها و قرن ها را که به اهتمام های خود [تخصیص داده است] می شمرد یا فراموش می کند.

الزامات ذاتی نسبت به یک متافیزیک دازاین و دشواری تعیین آن به کفایت توسط تلاش کانتی نشان داده شده است. با این حال، حقیقی ترین ثمره بدرستی فهم شده دقیقاً در آشکار نمودن ارتباطی است که بین پرسش راجع به امکان تالیف انتولوژیک و پرسش آشکار نمودن محدودیت در بشر وجود دارد، یعنی در مطالبه تأملی راجع به اینکه چگونه یک متافیزیک دازاین به طور انضمامی می بایست فهمیده شود.

C. THE METAPHYSICS OF DASEIN AS FUNDAMENTAL ONTOLOGY

No anthropology which understands its own particular questioning and the presuppositions thereof can even claim to develop the problem of a laying of the ground for metaphysics, let alone carry it out. HThe necessary question for a laying of the ground for metaphysics, namely, that of what man is, is taken over by the metaphysics of Dasein.

The expression is ambiguous in a positive sense. The Metaphysics of Dasein is not just metaphysics about Dasein, but is the metaphysics which occurs necessarily as Dasein. But for that reason: it can never become metaphysics “about” Dasein, as for example zoology is about animals. The Metaphysics of Dasein is no fixed and ready-for-use “organon” at all. It must always be built up anew amid the transformation of its idea in the working-out of the possibility of metaphysics.

Its fate remains bound to the concealing occurring of metaphysics in Dasein itself, by virtue of which man first numbers or forgets the days and hours, years and centuries [he has devoted] to his endeavors.

The requirements intrinsic to a Metaphysics of Dasein and the difficulty of its determination have been sufficiently demonstrated by the Kantian effort. Its most authentic, correctly understood outcome, however, lies precisely in the unveiling of the connectedness which exists between the question concerning the possibility of ontological synthesis and that of the unveiling of the finitude in human beings, i.e., in the demand for a reflection concerning how a Metaphysics of Dasein is to be concretely realized.

C. Die Metaphysik des Daseins als Fundamentalontologie

Keine Anthropologie, die ihr eigenes Fragen und dessen Voraussetzungen noch versteht, kann beanspruchen, auch nur das Problem einer Grundlegung der Metaphysik zu entwickeln, geschweige denn, sie durchzuführen. Die für eine Grundlegung der Metaphysik notwendige Frage, was der Mensch sei, übernimmt die Metaphysik des Daseins.

Der Ausdruck ist in einem positiven Sinne zweideutig. Die Metaphysik des Daseins ist nicht nur Metaphysik über das Dasein, sondern es ist die als Dasein notwendig geschehende Metaphysik. Darin liegt aber: sie kann nie Metaphysik „über” das Dasein werden, so wie etwa die Zoologie über die Tiere handelt. Die Metaphysik des Daseins ist überhaupt kein fest- und bereitliegendes „Organon”. Sie muß sich jederzeit unter Verwandlung ihrer Idee in der Ausarbeitung der Möglichkeit der Metaphysik erneut ausbilden.

Sie bleibt in ihrem Schicksal dem verborgenen Geschehen der Metaphysik im Dasein selbst verbunden, kraft dessen der Mensch erst Tag und Stunde, Jahre und Jahrhunderte seiner Versuche zählt oder vergißt.

Die inneren Erfordernisse einer Metaphysik des Daseins und die Schwierigkeit ihrer Bestimmung hat der Kantische Versuch zur Genüge dargetan. Sein eigenstes, recht verstandenes Ergebnis liegt aber gerade in der Enthüllung des Problemzusammenhanges zwischen der Frage nach der Möglichkeit der ontologischen Synthesis und der Enthüllung der Endlichkeit im Menschen, d. h. in der Forderung einer Besinnung darüber, wie eine Metaphysik des Daseins sich konkret verwirklichen soll.

C. — LA MÉTAPHYSIQUE DU DASEIN COMME ONTOLOGIE FONDAMENTALE

Aucune anthropologie, consciente de sa propre problématique et de ses présupposés, ne peut avoir la prétention d’élaborer, ne fût-ce que le problème d’une instauration du fondement de la métaphysique ni, à plus forte raison, de développer cette instauration elle-même. La question de l’essence de l’homme, question nécessaire pour l’instauration du fondement de la métaphysique, appartient à la métaphysique du Dasein.

L’expression « métaphysique du Dasein » est positivement ambiguë. La métaphysique du Dasein n’est pas seulement la métaphysique qui traite du Dasein, elle est aussi la métaphysique qui se réalise nécessairement comme Dasein. Il s’ensuit que celle-ci ne pourra en aucun cas parler du Dasein comme la zoologie parle des animaux. La métaphysique du Dasein n’est d’aucune manière un « organon » clos et achevé. Elle doit constamment se reconstruire par la transformation que son idée subit, grâce au développement de la possibilité de la métaphysique.

Son destin demeure lié au devenir caché de la métaphysique dans le Dasein. Et c’est ce devenir qui permet à l’homme de dater ou d’oublier les heures, les jours, les années et les siècles qu’il a consacrés à ses efforts.

Les exigences internes d’une métaphysique du Dasein et la difficulté de la déterminer ont été suffisamment mises en lumière par la tentative kantienne. Le véritable résultat de cette tentative, lorsqu’on la comprend bien, réside cependant dans la découverte du lien interne qui unit le problème de la possibilité de la synthèse ontologique et le dévoilement de la finitude dans l’homme. Ainsi se trouve mise en lumière la nécessité d’une réflexion s’interrogeant sur la manière dont une métaphysique du Dasein peut concrètement se réaliser.

C. The Metaphysics of Dasein as Fundamental Ontology

No anthropology which understands its own mode of inquiry and its own presuppositions can claim even to develop the problem of a laying of the foundation of metaphysics, to say nothing of carrying it out. The question necessary for a laying of the foundation of metaphysics, namely, the question of the essence of man, belongs to the metaphysics of Dasein.

The expression “metaphysics of Dasein” is, in a positive sense, ambiguous. The metaphysics of Dasein not only treats of Dasein, it is also the metaphysics which necessarily is realized as Dasein. It follows, then, that this metaphysics cannot be “about” Dasein as, for example, zoology is about animals. The metaphysics of Dasein is in no sense an “organon” fixed and ready at hand. It must constantly be reconstructed by the transformation which its idea undergoes because of the development of the possibility of metaphysics.

Its destiny remains bound to the secret coming-to-be [Geschehen] of metaphysics in Dasein in virtue of which man first numbers or forgets the hours, days, years, and centuries which he has devoted to his endeavors.

The internal exigencies of a metaphysics of Dasein and the difficulty of defining this metaphysics have been brought to light clearly enough by the Kantian endeavor. When clearly understood, the true result of this endeavor lies in the disclosure of the bond which unites the problem of the possibility of metaphysics with that of the revelation of the finitude in man. Thus is brought to light the necessity of a reflection concerning the way in which a metaphysics of Dasein should be concretely developed.

153

42- ایده انتولوژی بنیادی

در طرح کار آن، در نقطه عزیمت، مسیر و هدف به انجام رساني این کار، بنیانگذاری برای متافیزیک باید به تنهايي و با قوه ثابت توسط پرسش بنیادی تاسیس بنیاد برای متافیزیک<13> هدایت گردد. این پرسش بنیادی مسأله امکان ذاتی درک وجود است، که از آن تمام پرسش های صریح راجع به وجود باید بتوانند برویند. متافیزیک دازاین، هدایت شده توسط پرسش بنیان گذاری، باید قوام وجودِ [دازاین] را به نحوی آشکار نماید که این امر به عنوان ممکن- سازی ذاتی درک وجود هویدا گردد.

آشکار سازی قوام وجود دازاین انتولوژی است. تا آنجا که بنیاد برای امکان متافیزیک در آنجا[یعنی در وجود دازاین] یافت می گردد، [این انتولوژی] انتولوژی بنیادی نامیده می گردد- محدودیت دازاین به عنوان شالوده وجود دازاین است. در محتوی این عنوان [انتولوژی بنیادی]مسأله محدودیت در بشر محبوس است، که برای اهداف ممکن نمودن درک وجود تعیین کننده است.

اما انتولوژی بنیادی تنها اولین سطح از متافیزیک دازاین است. اینکه چه چیزی به این [متافیزیک دازاین] به عنوان یک کل تعلق دارد، و اینکه چگونه از زمانی به زمانی به طور تاریخی در دازاین متحقق ریشه می کند اینجا نمی تواند مورد بحث قرار گیرد. اکنون تنها کار روشن نمودن ایده انتولوژی بنیادی است که تفسیر فوق از «نقد عقل محض» را هدایت کرد. به علاوه، توصیف انتولوژی بنیادی باید فقط در ویژگی های ممیزه اش ارائه گردد، تا باری دیگر توالی ساده مراحلی را که با آن تلاش قبلی در انجام این ایده پیمود را نشان دهد.292

قوام وجود هر موجود، و قوام دازاین در معنای خاصی، تنها برای فاهمه قابل دسترس می گردد تا جایی که [فاهمه] ویژگی طرح افکنی/بازتاب[Entwurf] دارد. چون فاهمه- و انتولوژی بنیادی این را دقیقاً به ما نشان می دهد- فقط یک نوع از دانستن نیست، بلکه بالعکس اولا یک دم/موقف اساسی از بودن/اگزیستانس داشتن به طور کلی است، پس تحقق صریح طرح افکنی/بازتاب، و حتی آن چیزی که [به نحو مفهومی] فراچنگ می آید/فهم میگرد در [درک] انتولوژیک، باید ضرورتاً [نحوی] ساختن/قوام دادن باشد. 

اما ساخت اینجا بدین معنی نیست: تفکر معلق/هرزه گرد چیزی. به عوض یک طرح افکنی/بازتابی است که در آن هدایت اولیه و جهش طرح افکنی/بازتاب باید از پیش متعین و حفاظت گردند. دازاین باید در محدودیت اش تعبیر گردد، یعنی با نظر به ممکن سازی ذاتی فهم وجود. هر ساخت انتولوژیک- بنیادی، حقیقت اش را در آن چیزی که طرح افکنی اش می گذارد که دیده شود اظهار می کند، یعنی در اینکه چگونه دازاین را به ظهورش می آورد و می گذارد متافیزیک درونی اش آنجا-باشد [da-sein].

ساخت انتولوژیک- بنیادی، با این واقعیت متمایز می گردد که باید امکان ذاتی چیزی را افشا کند که، دقیقاً به عنوان چیزی که شناخته شده ترین است، سراسر بر تمام دازاین مسلط است، اما علی رغم این نامعین و حتی خیلی بدیهی است.H این ساخت می تواند به عنوان تعرض دازاین به فعلیت متافیزیکی اولیه در آن فهمیده شود، تعرضی که از درون خود دازاین بر می خیزد. این فعلیت مستلزم این واقعیت است که آنچه محدودترین است در محدودیت اش، در واقع درک شده است[به ادراک اجمالی]، اما علی رغم این فراچنگ نیامده است/فهم نشده است[به درک تفصیلی و مرکب].

محدودیت دازاین – درک وجود- در غفلت متحقق است/قرار دارد.<14>

این [غفلت] چیزی تصادفی و موقت [یعنی حادث] نیست، بلکه به عکس ضرورتاً و مداوماً شکل می گیرد[یعنی قدیم است]. همه ساخت های انتولوژیکی-بنیادی که قصد می کنند آشکار نمودن امکان درونی فهم وجود را باید، در طرح افکنی/بازتاب، غفلت را از آنچه در طرح افکنی/بازتاب [به نحو مرکب و مفهومی]درک می گردد بگرداند /بزداید. [ویژگی تنبیهی در درک تفصیلی و ماقبل تنبیهی در درک اجمالی و بسیط، بنگرید به بوعلی]

عمل انتولوژیکی– بنیادی اصلی<15> متافیزیک دازاین به عنوان بنیان گذاری برای متافیزیک لذا «تذکر دوباره» است. [بنگرید به صفت «وقوف و تذکر» در مقاله استاد رضا داوری اردکانی]

اما تذکر حقیقی باید همه وقت آنچه که یاد آوری شده است را درونی سازد، یعنی بگذارد آن باز هم نزدیک و نزدیک تر بیاید در درونی ترین امکانش. در نسبت با تحقق یک انتولوژی بنیادی، این امر بدین معنی است که: اهتمام اصلی اش را بر هدایت یگانه و ثابت پرسشِ وجود بنهد، که مجال داده شده است تا مؤثرتر گردد بدون خراب شدن، که تا تحلیل اگزیستانسیال دازاین را، که بوسیله آن ارائه شده بود، در مسیر درستی حفظ کند.

§42. The Idea of a Fundamental Ontology

In the posing of its task, in the point of departure, course, and goal of the carrying-through of this task, the laying of the ground for metaphysics must have been guided solely and with constant intensity by the fundamental question of the laying of the ground for metaphysics.<13> This fundamental question is the problem of the inner possibility of the understanding of Being, from out of which all explicit questions concerning Being should be able to grow. The Metaphysics of Dasein, guided by the question of ground-laying, should unveil the constitution of the Being of [Dasein] in such a way that this becomes visible as the inner making-possible of the understanding of Being.

The unveiling of the constitution of the Being of Dasein is Ontology. Insofar as the ground for the possibility of metaphysics is found therein — the finitude of Dasein as its fundament — it is called Fundamental Ontology. Locked up in the content of this title is the problem of finitude in human beings, which is decisive for purposes of making the understanding of Being possible.

Fundamental Ontology, however, is only the first level of the Metaphysics of Dasein. What belongs to this [Metaphysics of Dasein] as a whole, and how from time to time it is rooted historically in factical Dasein cannot be discussed here. Now the only task is to clarify the idea of Fundamental Ontology which guided the above interpretation of the Critique of Pure Reason. Furthermore, the characterization of Fundamental Ontology should be given only in its distinctive features, in order to show once more the simple sequence of steps by which a previous attempt at the carrying-through of this idea moved.292

The constitution of the Being of every being, and that of Dasein in a special sense, only becomes accessible to the understanding insofar as it [the understanding] has the character of projection [Entwurf]. Because the understanding — and Fundamental Ontology shows us precisely this — is not just a type of knowing, but on the contrary is primarily a basic moment of existing in general, then the explicit execution of the projecting, and even what is grasped in the ontological, must necessarily be construction.

But construction here does not mean: free-floating thinking-out of something. It is instead a projecting in which the preliminary guidance as well as the taking-off of the projection [der Absprung des Entwurfs] must be predetermined and protected. Dasein should be construed in its finitude, namely, with a view toward the intrinsic making-possible of the understanding of Being. Any fundamental-ontological construction asserts its truth in what its projection allows to be seen, i.e., in how it brings Dasein to its manifestness and lets its inner metaphysics be-there [da-sein].

The fundamental-ontological construction is distinguished by the fact that it should expose the inner possibility of something which, precisely as what is best known, thoroughly masters all Dasein, but which, nevertheless, is indeterminate and even much too self-evident.H This construction can be understood as Dasein’s assault upon the primal metaphysical factum in it, an assault which arises from within Dasein itself. This factum consists in the fact that what is most finite in its finitude is indeed known, but nevertheless has not been grasped.

The finitude of Dasein — the understanding of Being — lies in forgetfulness.<14>

This [forgetfulness] is nothing accidental and temporary, but on the contrary is necessarily and constantly formed. All fundamental-ontological constructions which take aim at the unveiling of the inner possibility of the understanding of Being must, in projecting, wrest the forgetfulness away from what is apprehended in the projection.

The basic fundamental-ontological act<15> of the Metaphysics of Dasein as the laying of the ground for metaphysics is hence a “remembering again.”

True remembering, however, must at all times interiorize what is remembered, i.e., let it again come closer and closer in its innermost possibility. With regard to the carrying-through of a Fundamental Ontology, this means: it places its main effort on the unique and constant guidance of the Question of Being, which is allowed to become more effective without being impaired, in order to keep the existential analytic of Dasein, which was delivered up by it, on the right path.

42. Die Idee einer Fundamentalontologie

Die Grundlegung der Metaphysik muß in ihrer Aufgabenstellung, im Einsatz, Gang und Ziel der Durchführung dieser Aufgabe einzig und in ständiger Verschärfung von der Grundfrage der Grundlegung der Metaphysik geleitet sein. Diese Grundfrage ist das Problem der inneren Möglichkeit des Seinsverständnisses, dem alles ausdrückliche Fragen nach dem Sein soll entwachsen können. Die von der Grundlegungsfrage geführte Metaphysik des Daseins soll dessen Seinsverfassung in der Weise enthüllen, daß diese als die innere Ermöglichung des Seinsverständnisses sichtbar wird.

Die Enthüllung der Seinsverfassung des Daseins ist Ontologie. Sofern in ihr der Grund der Möglichkeit der Metaphysik — die Endlichkeit des Daseins als deren Fundament — gelegt werden soll, heißt sie Fundamentalontologie. Im Gehalt dieses Titels ist das Problem der Endlichkeit im Menschen in Absicht auf die Ermöglichung des Seinsverständnisses als das Entscheidende eingeschlossen.

Die Fundamentalontologie ist aber nur die erste Stufe der Metaphysik des Daseins. Was zu dieser im ganzen gehört und wie sie jeweils geschichtlich im faktischen Dasein verwurzelt ist, kann hier nicht erörtert werden. Jetzt steht nur zur Aufgabe, die Idee der Fundamentalontologie zu verdeutlichen, von der die vorstehende Interpretation der Kritik der reinen Vernunft geleitet ist. Die Charakteristik der Fundamentalontologie soll ferner nur in den Grundzügen gegeben werden, um erneut die einfache Schrittfolge vorzuzeigen, in der sich ein vorgelegter Versuch der Durchführung dieser Idee bewegt 292.

Die Seinsverfassung jedes Seienden und die des Daseins in einem ausgezeichneten Sinne wird nur im Verstehen zugänglich, sofern dieses den Charakter des Entwurfs hat. Weil das Verstehen — das zeigt gerade die Fundamentalontologie — nicht nur eine Art des Erkennens, sondern primär ein Grundmoment des Existierens überhaupt ist, muß der ausdrückliche Vollzug des Entwerfens, und gar der im ontologischen Begreifen, notwendig Konstruktion sein.

Aber Konstruktion heißt hier nicht: freischwebendes Sich-ausdenken von etwas. Sie ist vielmehr ein Entwerfen, in dem gerade die vorgängige Führung sowohl als auch der Absprung des Entwurfs vorherbestimmt und gesichert sein müssen. Das Dasein soll in seiner Endlichkeit, und zwar aus dem Hinblick auf die innere Ermöglichung des Seinsverständnisses, konstruiert werden. Jede fundamentalontologische Konstruktion macht sich in dem wahr, was ihr Entwurf sehen läßt, d. h. in dem, wie sie das Dasein zu seiner Offenbarkeit bringt und seine innere Metaphysik da-sein läßt.

Die fundamentalontologische Konstruktion hat ihr Auszeichnendes darin, daß sie die innere Möglichkeit von etwas freilegen soll, was gerade als das Bekannteste alles Dasein durchherrscht, aber gleichwohl unbestimmt und sogar allzu selbstverständlich ist. Diese Konstruktion kann als der im Dasein selbst erwachsende Angriff des Daseins auf das metaphysische Urfaktum in ihm verstanden werden, welches Faktum darin besteht, daß das Endlichste in seiner Endlichkeit zwar bekannt, aber gleichwohl nicht begriffen ist.

Die Endlichkeit des Daseins — das Seinsverständnis — liegt in der Vergessenheit.

Diese ist keine zufällige und zeitweilige, sondern sie bildet sich notwendig und ständig. Alle fundamentalontologische Konstruktion, die auf die Enthüllung der inneren Möglichkeit des Seinsverständnisses zielt, muß im Entwerfen das in den Entwurf Genommene der Vergessenheit entreißen.

Der fundamentalontologische Grundakt der Metaphysik des Daseins als der Grundlegung der Metaphysik ist daher eine „Wiedererinnerung”.

Echte Erinnerung muß aber jederzeit das Erinnerte verinnerlichen, d. h. es sich mehr und mehr in seiner innersten Möglichkeit wieder entgegenkommen lassen. Mit Bezug auf die Durchführung einer Fundamentalontologie bedeutet das: sie legt ihre Hauptanstrengung darauf, die einzige und ständige Führung von Seiten der Seinsfrage ungeschmälert wirksam werden zu lassen, um so die ihr aufgegebene existenziale Analytik des Daseins in der rechten Bahn zu halten.

§ 42. — L’idée d’une ontologie fondamentale.

L’instauration du fondement de la métaphysique doit se laisser conduire uniquement, et avec une rigueur toujours accrue, dans la présentation de sa tâche, dans son point de départ, dans le cours et la fin de son développement, par sa question fondamentale. Cette question fondamentale est le problème de la possibilité interne de la compréhension de l’être, problème dont pourra surgir toute question explicite relative à l’être. La métaphysique du Dasein, lorsqu’elle est conduite par la question de l’instauration, dévoilera la structure de I’être propre au Dasein, de telle manière que cette structure se manifestera comme ce qui rend intrinsèquement possible la compréhension de l’être.

Le dévoilement de la structure d’être du Dasein est ontologie. Cette dernière se nomme ontologie fondamentale pour autant qu’elle établisse le fondement de la possibilité de la métaphysique, c’est-à-dire pour autant qu’elle considère comme son fondement la finitude du Dasein. Sous ce titre d’ontologie fondamentale, est déjà inclus le problème de la finitude dans l’homme comme l’élément décisif, qui rend possible la compréhension de l’être.

L’ontologie fondamentale n’est cependant que la première étape de la métaphysique du Dasein. Nous ne pouvons nous étendre ici sur l’ensemble de celle-ci et sur la manière dont elle s’enracine historiquement dans le Dasein concret. Nous n’avons ici d’autre tâche que d’éclaircir l’idée d’une ontologie fondamentale, idée qui a guidé la présente interprétation de la Critique de la Raison pure. Quant à la détermination de l’ontologie fondamentale, elle ne sera poursuivie que dans ses traits essentiels en vue de rappeler les phases principales d’un essai antérieur 1 .

La structure d’être de tout étant, et particulièrement celle du Dasein, n’est accessible que par la compréhension [Verstehen], et pour autant que celle-ci prenne le caractère d’un projet. Toutefois, comme la compréhension, ainsi que le montre l’ontologie fondamentale, n’est pas simplement un mode de connaissance mais, en premier lieu, un moment fondamental de tout exister, l’accomplissement explicite du projet, surtout s’il s’agit de la compréhension ontologique, est inévitablement construction.

Mais le terme de construction n’a pas ici le sens d’invention libre. Construire signifie au contraire que l’on projette en s’assurant au préalable de l’orientation et de l’essor du projet. Le Dasein doit être construit dans sa finitude et à partir de ce qui rend intrinsèquement possible la compréhension de l’être. Toute construction relevant de l’ontologie fondamentale se vérifie par ce que son projet rend manifeste, c’est-à-dire par la manière dont elle conduit le Dasein vers son ouverture et lui rend présente [da-sein lässt] sa métaphysique intrinsèque.

La construction propre à l’ontologie fondamentale se caractérise spécifiquement par la mise au jour de la possibilité interne de ce qui domine le Dasein. Ce qui le domine ainsi est ce qu’il y a en lui de plus commun mais aussi de plus indéterminé en son « évidence ». On peut comprendre cette construction comme un effort du Dasein pour saisir en lui-même le fait métaphysique originel, qui consiste en ce que le fini, dans sa finitude, est connu sans être compris. 

La finitude du Dasein — la compréhension de l’être — est tombée dans l’oubli.

Cet oubli n’est pas un phénomène accidentel et passager, il renaît constamment, et de toute nécessité. Toute construction relevant de l’ontologie fondamentale et dont la fin est le développement de la possibilité intrinsèque de la compréhension de l’être doit, dans sa projection, arracher à l’oubli ce que son projet prend en charge.

L’acte ontologique fondamental de la métaphysique du Dasein, en tant qu’instauration du fondement de la métaphysique, est donc une « remémoration ».

Une véritable remémoration doit toujours intérioriser ce qu’elle rappelle, c’est-à-dire le rendre prochain selon sa possibilité la plus intime. Cela signifie, relativement au développement d’une ontologie fondamentale, qu’elle s’efforcera de se laisser conduire constamment, uniquement et efficacement par la question de l’être; cela seul maintient dans la voie droite l’analytique existentiale du Dasein qu’il incombe à l’ontologie fondamentale de développer.

§ 42. The Idea of a Fundamental Ontology

In the presentation of its problem as well as in the point of departure, course of development, and final objective, the laying of the foundation of metaphysics must be guided solely and rigorously by its fundamental question. This fundamental question is the problem of the internal possibility of the comprehension of Being, from which all specific questions relative to Being arise. The metaphysics of Dasein when guided by the question of the laying of the foundation reveals the structure of Being proper to Dasein in such a way that this structure is manifest as that which makes the comprehension of Being possible. The disclosure of the structure of Being of Dasein is ontology. So far as the ground of the possibility of metaphysics is established in ontology—the finitude of Dasein being its foundation—ontology signifies fundamental ontology. Under the designation fundamental ontology is included the problem of the finitude in man as the decisive element which makes the comprehension of Being possible.

However, fundamental ontology is only the first stage of the metaphysics of Dasein. We are able to discuss here neither this metaphysics as a whole nor the way in which it is rooted historically in concrete Dasein. Rather, we are now faced with the task of clarifying the idea of fundamental ontology, which idea has guided the present interpretation of the Critique of Pure Reason. Furthermore, only the basic outline of the characterization of fundamental ontology will be given here in order thus to call to mind the principal stages of a preceding attempt.19

The structure of Being of every essent and that of Dasein in particular is accessible only through the understanding insofar as this has the character of projection [Entwurf]. As fundamental ontology reveals, the understanding is not simply a mode of cognition but a fundamental moment of existence. Hence, the specific achievement of projection, above all when it is a matter of ontological comprehension, is necessarily construction.

However, the term “construction” does not have here the sense of free invention. Rather, it is a projection in which the precursory orientation as well as the trajection must be predetermined and made secure. Dasein must be constructed in its finitude and with regard to that which makes the comprehension of Being intrinsically possible. All construction relevant to fundamental ontology is verified by that which its projection makes manifest, i.e., by the way in which this projection brings Dasein to its own overtness and renders its intrinsic metaphysic present to it [seine innere Metaphysik da-sein lässt].

The construction proper to fundamental ontology is distinguished by the fact that it lays bare the internal possibility of that which holds sway over Dasein. This dominating element is not only that which is most familiar to Dasein but is also that which is most indeterminate and self-evident. This construction can be understood as an effort on the part of Dasein to grasp in itself the primordial metaphysical fact which consists in this, that the most finite in its finitude is known without being understood.

The finitude of Dasein—the comprehension of Being — lies in forgetfulness [Vergessenheit]20

This forgetfulness is nothing accidental and temporary but is constantly and necessarily renewed. All construction relevant to fundamental ontology, construction which strives toward the disclosure of the internal possibility of the comprehension of Being, must in its act of projection wrest from forgetfulness that which it thus apprehends. The basic, fundamental-ontological act of the metaphysics of Dasein is, therefore, a remembering [Wiedererinnerung] .

But true remembrance must always interiorize what is remembered, i.e., let it come closer and closer in its most intrinsic possibility. This signifies, relative to the development of a fundamental ontology, that this remembrance must let itself be guided constantly, uniquely, and effectively by the question of Being in order thus to keep the existential analytic of Dasein, the development of which is the responsibility of fundamental ontology, on the right path.

154

43- سرآغاز و مسیر انتولوژی بنیادی293

دازاین در بشر وی را به عنوان آن موجودی متعین می سازد که، وجود در میان موجودات، خود را با آنها به ماهو متعامل/مشغول می دارد. به علاوه، به عنوان این معاملت با موجودات، انسان در وجود خودش متعین می گردد به عنوان [چیزی] ذاتاً غیر از همه موجودات دیگر که در دازاین آشکار می گردند.H

اکنون از آغاز، تحلیل دازاین باید این امر را مد نظر قرار دهد که دازاین در بشر اولاً دقیقاً در آن حالت بشر مشهود می گردد که مقرر داشت، بنا به ماهیت اش، تا دازاین و فهم وجود را که به آن مربوط است (یعنی محدودیت اصیل را)H در غفلت سرکوب نماید. این حالت تعیین کننده وجود دازاین- که تنها از موضع انتولوژی بنیادی ملاحظه شده است- را ما هر روزگی می نامیم. در عین حال، تحلیل هر روزگی مقصود روش شناختی دارد از ابتدا نه روا داشتن تفسیر دازاین در بشر برای ورود به قلمرو حوزه یک توصیف روانشناختی- انسان شناختی از «تجربیات» و «قوای» انسان. معرفت روانشناختی-انتروپولوژیک بدین وسیله «نادرست» اعلام نمی گردد. اما ضروری است نشان دادن اینکه [شناخت روانشناختی-انتروپولوژیک] با همه درستی اش از آغاز و همواره برای مد نظر قرار دادن مسأله تجربه دازاین- و آنچه به معنی محدودیت اش است- کفایت نمی کند، چنانکه توسط پرابلماتیک راهنمای پرسش وجود لازم است.H

تحلیل اگزیستانسیال هر روزگی نمی خواهد توصیف کند که چگونه ما از یک چاقو و چنگال استفاده می کنیم. [بلکه] باید نشان دهد این امر و چگونگی آن را که همه معاشرت/مراودت با موجودات، حتی آنجا که به نظر می رسد که گویی فقط موجودات بودند، از پیش استعلای دازاین را مفروض می دارد- یعنی بودن- در-عالم را. با استعلا، بازتابش [پرتو] وجود موجودات به طور کلی، هرچند پوشیده و فی الجمله نامتعین، رخ می دهد طوری که در واقع وجود این موجود ابتدا و فی الجمله نامنقسم/بسیط/اجمالی است و در عین حال به طور قابل درک در کلیت آشکار است. علی رغم این، تفاوت بین وجود و موجودات بدین نحو پوشیده باقی می ماند. <16>بشر خود به عنوان موجودی بین سایر موجودات بروز می کند.

§43. The Inception and the Course of Fundamental Ontology293

The Dasein in man determines him as that being which, Being in the midst of beings, comports itself to them as such. Further, as this comporting to beings, man is determined in his own Being as essentially other than all remaining beings which are manifest in Dasein.H

Now, from the beginning, an analytic of Dasein must see to it that the Dasein in man is first made visible precisely within that mode of human Being which it established, according to its essence, to suppress Dasein and the understanding of Being which pertains to it (i.e., original finitude)H in forgetfulness. This decisive mode of the Being of Dasein — seen solely from the standpoint of Fundamental Ontology — we call everydayness. At the same time, the analytic of everydayness has the methodological intention from the first of not allowing the interpretation of the Dasein in human beings to enter the realm of an anthropological-psychological description of man’s “experiences” and “faculties.” Anthropological-psychological knowledge is not thereby declared to be “false.” It is necessary to show, however, that with all its correctness it is not sufficient to hold in view from the start and constantly the problem of Dasein’s existence — and that means its finitude — as demanded by the guiding problematic of the Question of Being.H

The existential analytic of everydayness does not want to describe how we use a knife and fork. It should show that and how all association with beings, even where it appears as if there were just beings, already presupposes the transcendence of Dasein — namely, Being-in-the-world. With it, the projection of the Being of the being in general, although concealed and for the most part indeterminate, takes place so that indeed the Being of this being first of all and for the most part is undivided and yet is manifested understandably in the totality. Nevertheless, the difference between Being and beings as such remains concealed.<16> The man himself emerges as a being among other beings.

43. Der Einsatz und der Gang der Fundamentalontologie 293

Das Dasein im Menschen bestimmt diesen als jenes Seiende, das, inmitten von Seiendem seiend, zu diesem als einem solchen sich verhält und als dieses Verhalten zu Seiendem wesenhaft anders in seinem eigenen Sein bestimmt wird denn alles übrige im Dasein offenbare Seiende.

Eine Analytik des Daseins muß nun von Anfang an darauf sehen, das Dasein im Menschen zunächst gerade innerhalb derjenigen Seinsart des Menschen sichtbar zu machen, die es ihrem Wesen nach darauf angelegt hat, das Dasein und dessen Seinsverständnis, d. h. die ursprüngliche Endlichkeit, in der Vergessenheit niederzuhalten. Diese — lediglich fundamentalontologisch gesehen — entscheidende Seinsart des Daseins nennen wir die Alltäglichkeit. Die Analytik derselben hat zugleich die methodische Absicht, die Interpretation des Daseins im Menschen von vornherein nicht in den Bezirk einer anthropologisch-psychologischen Beschreibung seiner „Erlebnisse” und „Vermögen” kommen zu lassen. Damit wird die anthropologisch-psychologische Erkenntnis nicht für „falsch” erklärt. Aber es gilt zu zeigen, daß sie bei aller Richtigkeit nicht zulangt, von Anfang an und ständig das Problem der Existenz des Daseins — und d. h. seiner Endlichkeit — im Blick zu halten, was durch die leitende Problematik der Seinsfrage gefordert wird.

Die existenziale Analytik der Alltäglichkeit will nicht beschreiben, wie wir mit Messer und Gabel umgehen. Sie soll zeigen, daß und wie allem Umgang mit dem Seienden, für den es gerade so aussieht, als gäbe es eben nur Seiendes, schon die Transzendenz des Daseins — das In-der-Welt-sein — zugrunde liegt. Mit ihr geschieht der obzwar verborgene und zumeist unbestimmte Entwurf des Seins des Seienden überhaupt, so zwar, daß sich dieses zunächst und zumeist ungegliedert und doch im ganzen verständlich offenbart. Dabei bleibt der Unterschied von Sein und Seiendem als solcher verborgen. Der Mensch selbst kommt als ein Seiendes unter dem übrigen Seienden vor.

§  43. — Le point de départ et le cours de l’ontologie fondamentale 1.

Le Dasein dans l’homme caractérise celui-ci comme l’étant qui, placé au milieu des étants, se comporte à leur égard en les prenant pour tels. Ce comportement à l’égard de l’étant détermine l’homme dans son être et le fait essentiellement différent de tout autre étant qui lui est rendu manifeste.

Une analytique du Dasein doit s’efforcer, dès le départ, de mettre en pleine lumière le Dasein dans l’homme selon ce mode d’être qui, par nature, le maintient dans l’oubli, lui et sa compréhension de l’être, c’est-à-dire la finitude originelle. Ce mode d’être du Dasein — décisif seulement du point de vue d’une ontologie fondamentale — nous le nommons l’existence quotidienne [Alltäglichkeit]. L’analytique de celle-ci aura méthodiquement soin de ne pas laisser l’interprétation du Dasein dans l’homme se confondre avec une description anthropo-psychologique des « états-vécus » et des « facultés » de l’homme. Ceci ne tend pas à déclarer « faux » le savoir anthropo-psychologique. Mais il s’agit de montrer que, en dépit de son exactitude, celui-ci est d’avance et définitivement incapable de faire saisir le problème de l’existence du Dasein, c’est-à-dire celui de sa finitude. Or, la saisie de ce problème est exigée par la question décisive, qui est celle de l’être.

L’analytique existentiale de l’existence quotidienne n’a pas pour objectif de décrire comment nous manions couteaux et fourchettes. Elle montrera comment tout commerce avec l’étant — quand même il semble ne concerner que celui-ci — présuppose déjà la transcendance du Dasein, l’être-dans-le-monde. Cette transcendance s’accomplit, encore que de manière cachée et souvent indéterminée, comme le projet de l’être de l’étant en général. Par elle l’être de l’étant se manifeste et devient compréhensible, quoique, d’abord et ordinairement, de manière confuse. En cette compréhension, la distinction de l’être et de l’étant demeure cachée. L’homme lui-même se présente comme un étant parmi les autres.

§ 43. The Inception and Course of Development of Fundamental Ontology 21

The Dasein in man characterizes him as that essent who, placed in the midst of essents, comports himself to them as such. This comportment determines man in his Being and makes him essentially different from all other essents which are manifest to him.

An analytic of Dasein must, from the beginning, strive to uncover the Dasein in man according to that mode of Being which, by nature, maintains Dasein and its comprehension of Being, i.e., primordial finitude, in forgetfulness. This mode of Being of Dasein—decisive only from the point of view of a fundamental ontology—we call “everydayness” [Alltäglichkeit].22 The analytic of everydayness must take care not to allow the interpretation of the Dasein in man to become confused with an anthropo-psychological description of the “experiences” and “faculties” of man. This anthropo-psychological knowledge is not declared thereby to be “false,” but it is necessary to show that, despite its exactitude, such knowledge is incapable of coming to grips with the problem of the existence of Dasein, i.e., the problem of its finitude. A grasp of this problem, however, is required by the decisive question, namely, that of Being.

The existential analytic of existence does not have as an objective a description of how we manage a knife and fork. It is intended to show how all commerce with essents—even when it seems to concern only the latter—presupposes the transcendence of Dasein, namely, being-in-the-world. With this transcendence is achieved the projection, hidden and, for the most part, indeterminate, of the Being of the essent in general. By means of this projection, the Being of the essent becomes manifest and intelligible, although, at first and ordinarily, only in a confused way. In this mode of comprehension the difference between Being and the essent remains concealed, and man himself is presented as an essent among other essents.

155

اما بودن در عالم اولاً و بذات رابطه بین سوژه و ابژه نیست، بلکه آن چیزی است که قبلا چنین رابطه ای را پیشاپیش،تا بدانجا که استعلا بازتاب/طرح [پرتو افکنی] وجود موجود را محقق می سازد، ممکن ساخته است . اکنون این بارتاب/پرتو افکنی (فهم) نخست در تحلیل اگزیتانسیال تنها در حدود مقرر شده توسط کاربردش مشهود شده است.[مترجم: یعنی معنی این Entwerfen هنوز بطور فی نفسه بحث نشده است. بلکه کاربرد آن مورد نظر قرار گرفته است. به عبارتی این Entwerfen بطور فی نفسه حاصل معاملت دازاین و وجود است که بصورت تابش و بازتابش «قدیم» تحقق دارد؛ اما کاربرد این بازتابش برای معاملات دازاین  با موجودات تنها کاربرد آن است.]   موضوع آنقدر پیگیری مستقیم فهمی از قوام ذاتی استعلا نیست که [بر سر] توضیح وحدت ذاتی آن با وضع/موقف/یافت حال و مقام و پرتاب شدگی دازاین<17>.

همه بازتابش/طرح افکنی- و نتیجتاً، حتی تمام فعالیت «خلاق» بشر- پرتاب شده است یعنی توسط وابستگی دازاین به موجود از پیش در کلیت تعیین می گردد، وابستگی ای که خود دازاین کنترلی بر آن ندارد/قادر بر آن نیست. پرتاب شدگی هر چند به رخداد پوشیده به-دازاین- آمدن[Zum-Dasein-kommens] محدود نمی شود. بلکه دقیقا سراسر بر وجود-آنجا[Da-sein] به ماهو غالب است. [مترجم: یعنی پرتاب شدگی فقط مربوط به حادثه به دنیا آمدن دازاین مثلا در لحظه تولد نیست بلکه همواره به عنوان امری قدیم همراه دازاین است. حتی زمانی که فیلسوف (دکارت) از وجود عالم و موجودات عزل نظر کرده است.] این امر خود را در رویدادی که به عنوان افتادن[Verfallen] برجسته شده بیان می کند. این امر به رویدادهای منفی ممکن در زندگی بشر ارجاع نمی دهد، که اهمیت فرهنگی آن بتواند تخمین زده شود، بلکه به ویژگی ای از درونی ترین محدودیت استعلایی دازاین راجع است که با طرح افکنی/بازتاب پرتاب شده متحد است.

اما پیشرفت انتولوژی اگزیستانسیال که با تحلیل روزمرگی آغاز می گردد، تنها قصد پرداخت وحدت در ساختار اولیه استعلای محدودیت دازاین در بشر را دارد. در استعلا، دازاین خودش را به منزله در نیاز به درک وجود نشان می دهد. از طریق این نیازمندی استعلایی، به تعبیر درست، «مراقبت شده است» تا ببیند به طور کلی چیزی همچون وجود-آنجا بتواند باشد. محدودیت ذاتی است که دازاین را حفظ می کند.

به وحدت ساختار استعلایی نیازمندی ذاتی دازاین در بشر عنوان «مراقبت» داده شده است. در خود لفظ چیزی نیست؛ در عوض هر چیزی می بایست در فهمی از آنچه که تحلیل دازاین می خواهد با آن بیرون آورد جستجو شود. پس اما اگر کسی عبارت «مراقبت» را- بر خلاف و علی رغم رهنمود همچنان صریح قبلاً ارائه شده [مبنی بر اینکه] این عنوان کاری با توصیفی انتیک[موجودبین] از انسان ندارد- در معنای سنجش «زندگی انسان» که جهان بینی و اخلاق آن را منعکس می سازد اخذ کند، به جای [در نظر گرفتن آن] به عنوان اشاره ای از وحدت ساختاری استعلای دازاین که فی نفسه محدود است، پس هر چیزی مغشوش می گردد. در این صورت، پرابلماتیکی که به تنهایی تحلیل دازاین را هدایت می کند آنگاه کاملاً نادیده می گردد.

یقیناً، این باقی می ماند که ملاحظه گردد که دقیقاً پرداخت درونی ترین ماهیت محدودیت، که مطلوب بود برای تاسیس مورد نظر متافیزیک، باید همواره خودش به طور بنیادی محدود باشد و نمی تواند هرگز مطلق شود. اما از این امر این نتیجه می گردد که: ملاحظه مجدد محدودیت نمی تواند توفیق یاید به وسیله یک تعامل دو سویه و متعادل نمودن مواضعی که آنها را واسطه گری می کند تا، سرانجام و بازهم علی رغم این، دانش مطلق از محدودیت کسب کند، که بطور محرمانه آنچه «فی نفسه درست» است را پیش نهد. به عبارتی تنها پرداخت مسأله محدودیت به ماهو می ماند،H [یعنی] محدودیت بر اساس ماهیت خودش آشکار می گردد اگر از طریق کاربرد عدول ناپذیر دسترس پذیر گردد، به نوبه خود توام با فهم اصیل، پرسش اصلی متافیزیک که، یقیناً، نمی تواند هرگز ادعا شود به عنوان تنها یک پرسش ممکن. F

Being-in-the-world, however, is not first and foremost the relationship between subject and object, but is instead that which has already made such a relationship possible in advance insofar as transcendence carries out the projection of the Being of the being. Now this projecting (understanding) is first of all made visible in the existential analytic only within the confines established by its employment. It is not so much a matter of directly pursuing an understanding of the innermost composition of transcendence as it is a matter of elucidating its essential unity with the disposition and thrownness of Dasein.<17>

All projection — and consequently, even all of man’s “creative” activity — is thrown, i.e., it is determined by the dependency of Dasein on the being already in the totality, a dependency over which Dasein itself does not have control. The thrownness, however, is not restricted to the concealed occurring of the coming-to-Dasein. Rather, it thoroughly masters precisely the Being-there as such. This expresses itself in the happening which has become prominent as falling [Verfallen]. This does not refer to the possibly negative occurrences in human life, the cultural importance of which can be estimated, but to a characteristic of the innermost transcendental finitude of Dasein which is unified with the thrown projection.

The progress of the existential ontology which begins with the analysis of everydayness, however, takes aim solely at the working-out of the unity in the transcendental primal structure of the finitude of Dasein in human beings. In transcendence, Dasein shows itself as in need of the understanding of Being. Through this transcendental neediness, properly speaking, “care has been taken” to see that in general something like Being-there can be. It is the innermost finitude that sustains Dasein.

The unity of the transcendental structure of the innermost neediness of the Dasein in human beings has been given the designation “Care” [“Sorge“]. There is nothing at all [of consequence] in the word itself; instead, everything is to be found in an understanding of what the analytic of Dasein seeks to bring out with it. But if one then takes the expression “Care” — contrary to and in spite of the still explicit, previously given directive that it has nothing to do with an ontic characterization of man — in the sense of an estimation of “human life” which reflects its world-view and ethics, instead of as an indication of the structural unity of the transcendence of Dasein which is finite in itself, then everything becomes confused. From this, the problematic which alone guides the analytic of Dasein then becomes completely invisible.

To be sure, it remains to be considered that precisely the working-out of the innermost essence of finitude, which was demanded for the intended grounding of metaphysics, must itself always be fundamentally finite and can never become absolute. From that, however, only this follows: the renewed consideration of finitude cannot succeed by means of a reciprocal playing-out and equalizing of standpoints which mediates them in order, finally and yet nevertheless, to attain absolute knowledge of finitude, secretly put forth, which is “true in itself.” Rather, there remains only the working-out of the problematic of finitude as such.H Finitude becomes manifest according to its ownmost essence if it is made accessible through unswerving application, accompanied in turn by the originally grasped, basic question of metaphysics which, to be sure, can never be claimed as the only one possible.

Das In-der-Welt-sein ist aber nicht erst die Beziehung zwischen Subjekt und Objekt, sondern das, was eine solche Beziehung zuvor schon ermöglicht, sofern die Transzendenz den Entwurf des Seins von Seiendem vollzieht. Dieses Entwerfen (Verstehen) wird nun in der existenzialen Analytik zunächst nur in dem Umkreis sichtbar gemacht, den ihr Einsatz eröffnet. Es gilt nicht so sehr, das Verstehen sogleich bis in die innerste Verfassung der Transzendenz zu verfolgen, als vielmehr, seine wesenhafte Einheit mit der Befindlichkeit und Geworfenheit des Daseins aufzuhellen.

Aller Entwurf — und demzufolge auch alles „schöpferische” Handeln des Menschen — ist geworfener, d. h. durch die ihrer selbst nicht mächtige Angewiesenheit des Daseins auf das schon Seiende im ganzen bestimmt. Die Geworfenheit aber beschränkt sich nicht auf das verborgene Geschehen des Zum-Dasein-kommens, sondern sie durchherrscht gerade das Da-sein als ein solches. Das drückt sich in dem Geschehen aus, das als Verfallen herausgestellt wird. Dieses meint nicht die allenfalls negativ und kulturkritisch abschätzbaren Vorkommnisse im Menschenleben, sondern einen mit dem geworfenen Entwurf einigen Charakter der innersten transzendentalen Endlichkeit des Daseins.

Auf die Herausarbeitung aber der Einheit in der transzendentalen Urstruktur der Endlichkeit des Daseins im Menschen zielt der bei der Analyse der Alltäglichkeit einsetzende Gang der existenzialen Ontologie und nur hierauf. In der Transzendenz bekundet das Dasein sich selbst als des Seinsverständnisses bedürftig. Durch diese transzendentale Bedürftigkeit ist im Grunde dafür „gesorgt”, daß überhaupt so etwas wie Da-sein sein kann. Sie ist die innerste, das Dasein tragende Endlichkeit.

Die Einheit der transzendentalen Struktur der innersten Bedürftigkeit des Daseins im Menschen hat die Benennung „Sorge” erhalten. Am Wort selbst liegt zwar gar nichts, wohl aber alles am Verständnis dessen, was die Analytik des Daseins mit dem so Genannten herauszustellen versuchte. Nimmt man nun aber den Ausdruck „Sorge” — entgegen und trotz der noch ausdrücklich gegebenen Anweisung, daß es sich nicht um eine ontische Charakteristik des Menschen handelt — im Sinne einer weltanschaulich-ethischen Einschätzung des „menschlichen Lebens” statt als Bezeichnung für die strukturale Einheit der in sich endlichen Transzendenz des Daseins, dann gerät alles in Verwirrung. Von der die Analytik des Daseins einzig leitenden Problematik wird dann überhaupt nichts sichtbar.

Allerdings bleibt zu bedenken, daß gerade die in Absicht auf die Begründung der Metaphysik geforderte Herausarbeitung des innersten Wesens der Endlichkeit grundsätzlich selbst immer endlich sein muß und nie absolut werden kann. Daraus folgt aber nur dieses: die je erneute Besinnung auf die Endlichkeit kann nicht gelingen durch ein gegenseitiges Ausspielen und vermittelndes Ausgleichen von Standpunkten, um schließlich doch noch die versteckterweise angesetzte „an sich wahre” absolute Erkenntnis der Endlichkeit zu gewinnen. Es bleibt vielmehr nur die Ausarbeitung der Problematik der Endlichkeit als solcher, die sich ihrem eigensten Wesen nach offenbart, wenn sie durch einen unentwegt von der ursprünglich begriffenen Grundfrage der Metaphysik geleiteten Einsatz zugänglich gemacht wird, der freilich nie als der einzig mögliche beansprucht werden kann.

L’être-dans-le-monde ne se réduit pas à la relation du sujet à l’objet; il est au contraire ce qui rend une telle relation possible, en tant que la transcendance accomplit le projet de l’être de l’étant. L’analytique existentiale éclaircit ce projet (cette compréhension) dans les limites que son point de départ lui rend accessibles. Il ne s’agit pas tant de poursuivre l’étude de la compréhension jusque dans la constitution la plus intime de la transcendance, que de montrer son unité essentielle avec la disposition affective [Befindlichkeit] et la déréliction [Geworfenheit].

Tout projet — et, par conséquent, même l’activité « créatrice » de l’homme — est jeté, c’est-à-dire déterminé par la dépendance à l’égard de l’étant en totalité que le Dasein subit toujours. La déréliction ne porte pas seulement sur l’accomplissement secret de la venue-­au-monde, mais elle transit le Dasein comme tel. C’est ce qui s’exprime dans le mouvement qui a été décrit comme déchéance. L’idée de déchéance ne vise pas certains événements négatifs de la vie humaine, qu’une critique de la culture aurait à condamner, mais un caractère intime de la finitude transcendantale du Dasein, caractère qui est lié à la nature jetée du projet.

Le développement de l’ontologie existentiale, qui commence par l’analyse de l’existence quotidienne, tend, et tend uniquement, à expliciter l’unité de la structure originelle et transcendantale de la finitude du Dasein dans l’homme. Par la transcendance, le Dasein se manifeste comme besoin de la compréhension de l’être. Ce besoin transcendantal assure [sorgt] fondamentalement la possibilité que le Da-sein soit. Ce besoin n’est autre que la finitude sous sa forme la plus intime, comme source du Dasein.

L’unité de la structure transcendantale de ce besoin, caractéristique du Dasein dans l’homme, a reçu le nom de « souci ». Le terme importe peu, mais il est essentiel de bien comprendre ce que l’analytique du Dasein cherche à exprimer par lui. On ne saurait échapper à la confusion si, en dépit des indications qui viennent encore d’être expressément données et interdisent de comprendre ce terme comme la désignation d’une propriété ontique de l’homme, on s’obstine à le tenir pour une appréciation éthique et idéologique de la « vie humaine », au lieu de le considérer comme la dénomination de l’unité structurelle de la transcendance finie du Dasein. En ce cas, on ne saisira rien de la problématique qui inspire exclusivement l’analytique du Dasein.

En tout état de cause il y a lieu de considérer que l’explicitation de l’essence de la finitude, faite en vue de l’instauration du fondement de la métaphysique, doit elle-même toujours et fondamentalement demeurer finie et qu’elle ne saurait donc prendre un caractère absolu. Il s’ensuit seulement que cette réflexion sur la finitude, toujours à reprendre, ne peut aboutir, par d’habiles échanges et compensations des points de vue, à nous donner, en fin de compte et malgré tout, une connaissance absolue de la finitude, connaissance que l’on poserait subrepticement comme « vraie en soi ». Il ne reste donc qu’à développer la problématique de la finitude comme telle; celle-ci nous devient manifeste en son essence intime si nous nous y attaquons à la lumière de la problématique fondamentale de la métaphysique comprise originellement, par une voie d’ailleurs qui ne saurait prétendre être la seule possible.

Being-in-the-world cannot be reduced to a relation between subject and object. It is, on the contrary, that which makes such a relation possible, insofar as transcendence carries out the projection of the Being of the essent. The existential analytic illuminates this projection (this act of understanding) within the limits imposed by its point of departure. It is not so much a question of pursuing a study of the intrinsic constitution of transcendence as of elucidating its essential unity with feeling [Befindlichkeit] and dereliction [Geworfenheit].23

All projection—and, consequently, even man’s “creative” activity—is thrown [geworfener], i.e., determined by the dependence of Dasein on the essent in totality, a dependence to which Dasein always submits. This fact of being thrown [dereliction] is not restricted to the mysterious occurrence of the coming-into-the-world of Dasein but governs being-present [Da-sein] as such. This is expressed in the movement which has been described as a lapsing. This idea of lapsing does not refer to certain negative events of human life which a critique of culture would be disposed to condemn but to an intrinsic character of the transcendental finitude of man, a character which is bound to the nature of projection as “thrown.”

The development of existential ontology, which begins by the analysis of everydayness, has as its sole objective the explication of the primordial transcendental structure of the Dasein in man. In transcendence, Dasein manifests itself as need of the comprehension of Being. This transcendental need assures [sorgt] the possibility of something on the order of DaseinThis need is nothing other than finitude in its most intrinsic form as that which is the source of Dasein.

The unity of the transcendental structure of this need, characteristic of the Dasein in man, has been termed “concern.” The word itself is of little consequence, but it is essential to understand what the analytic of Dasein seeks to express by means of it. If one takes the expression “concern”—despite the specific directive that the term has nothing to do with an ontic characteristic of man—in the sense of an ethical and ideological evaluation of “human life” rather than as the designation of the structural unity of the inherently finite transcendence of Dasein, then everything falls into confusion and no comprehension of the problematic which guides the analytic of Dasein is possible.

In any case, there is reason to believe that the explication of the essence of finitude required for the establishment of metaphysics must itself always be basically finite and never absolute. It follows that this reflection on finitude, which is always to be renewed, cannot succeed by exchanging and adjusting various points of view in order finally and in spite of everything to give us an absolute knowledge of finitude, a knowledge which is surreptitiously posited as being “true in itself.” It remains, therefore, only to develop the problematic of finitude as such. Finitude becomes manifest to us in its intrinsic essence if we approach it in the light of the fundamental question of metaphysics as primordially conceived, a method of approach which, to be sure, cannot claim to be the only one possible.