146

اما اگر پرسش درباره محدودیت در موجودات بشری می بایست بر اساس بازیابی اصیل تری از بنیان گذاری برای متافیزیک تعیین گردد، پس پرسش کانتی خود باید از رویکردی به رشته متحقق شده و نظامند متافیزیک مدرسی روی گرداند و به میدان آزاد پرابلماتیک ویژه انتقال یابد. در عین حال، آنجا دلیلی وجود دارد که نحوه ارسطویی طرح پرسش همینگونه نمی تواند به عنوان چیزی پایان یافته پذیرفته شود.

 با τί τὸ ὄν پرسش درباره موجود در واقع طرح شده است. هرچند طرح یک پرسشb هنوز به معنای نگه داشتن پرابلماتیکی که در آن قرار دارد و پرداختن به آن پرابلماتیک نیست. میزانی که مسأله متافیزیک باز هم در پرسش τί τὸ ὄν محفوف می ماند به ما اجازه می دهد تا در آن اولا تشخیص دهیم که هیچ چیزی هر چه می خواهد باشد از این پرسش منقطع نشده است، و ثانیاً چگونه، تا حدی که می بایست به عنوان یک مسأله فهمیده شود، مسأله محدودیت بشر مندرج در آن است. صرفاً با لقلقه و تقلید طوطی وار پرسش باز بمراتب کمتر می توانیم طریقی بدست آریم که چگونه درباره محدودیت بشر بپرسیم. بازیابی مسأله بنیانگذاری برای Metaphysica Generalis [متافیزیک به معنی الاعم] بنابراین به معنای تقلید پرسش اینکه موجود به ماهو چه می تواند باشد نیست. بازیابی باید این پرسش را ، که ما به طور خلاصه پرسش وجود می نامیم، به عنوان یک مساله بپرورد. این پروردن می بایست نشان دهد که تا چه میزانی مسأله محدودیت در بشر و تحقیقاتی را که ایجاب می نماید ضرورتاً به برآمدن/تفوق پرسش وجود مربوط اند. اساساً اینکه: ارتباط ذاتی بین وجود به ماهو (نه موجود) و محدودیت در بشر باید به روشنی آورده شود.

But if the question concerning the finitude in human beings is to be determined on the basis of a more original retrieval of the laying of the ground for metaphysics, then the Kantian question itself must be turned away from an orientation to the fixed discipline and systematic of Scholastic metaphysics and must be transferred to the free field of the particular problematic. At the same time, therein lies the reason that the Aristotelian way of posing the question likewise cannot be adopted as something finished.

With the τί τὸ ὄν question concerning the being has indeed been posed. However, to pose a question b does not yet mean to take hold of the problematic which lies within it and to work it out. The extent to which the problem of metaphysics still remains veiled in the question τί τὸ ὄν allows us to recognize in it, first, that nothing whatever has been cut from this question, and, second, how, to the extent that it is to be grasped as a problem, the problem of finitude in human beings is included in it. Still less can we gain a direction for it merely by expressing and echoing the question of how we may ask about the finitude in human beings. Retrieval of the problem of the laying of the ground for Metaphysica Generalis thus does not mean echoing the question of what the being as such might be. The retrieval must develop this question, which we call the Question of Being for short, as a problem. This development has to show the extent to which the problem of the finitude in human beings and the investigations it prescribes necessarily belong to the mastering of the Question of Being. Stated basically: the essential connection between Being as such (not the being) and the finitude in human beings must be brought to light.

Soll sich nun aber die Frage nach der Endlichkeit im Menschen aus einer ursprünglicheren Wiederholung der Grundlegung der Metaphysik bestimmen, dann muß die Kantische Frage selbst aus der Orientierung an der festgewordenen Disziplin und Systematik der Schulmetaphysik herausgedreht und in das freie Feld der eigenen Problematik versetzt werden. Darin liegt zugleich, daß auch die Aristotelische Fragestellung nicht als etwas Fertiges übernommen werden kann.

Mit dem τί τὸ ðν; ist zwar die Frage nach dem Seienden gestellt; aber eine Frage stellen b besagt noch nicht, sich der in ihr liegenden Problematik bemächtigen und sie ausarbeiten. Wie sehr das Problem der Metaphysik in der Frage τί τὸ ðν; noch eingehüllt bleibt, läßt sich daran erkennen, daß aus dieser Frage zunächst gar nicht abzunehmen ist, wie in ihr selbst, sofern sie als Problem gefaßt sein soll, das Problem der Endlichkeit im Menschen beschlossen liegt. Noch weniger ist lediglich durch das Aus- und Nachsprechen dieser Frage eine Anweisung dafür zu gewinnen, wie nach der Endlichkeit im Menschen zu fragen sei. Wiederholung des Problems der Grundlegung der Metaphysica generalis heißt also nicht Nachsprechen der Frage, was das Seiende als solches sei. Die Wiederholung muß diese Frage, die wir kurz die Seinsfrage nennen, zum Problem entwickeln. Diese Entwicklung hat zu zeigen, inwiefern das Problem der Endlichkeit im Menschen und die hierdurch vorgezeichneten Untersuchungen notwendig zur Bewältigung der Seinsfrage gehören. Grundsätzlich gesprochen: der Wesenszusammenhang zwischen dem Sein als solchem (nicht dem Seienden) und der Endlichkeit im Menschen muß ans Licht gehoben werden.

Si donc la question de la finitude dans l’homme doit se déterminer à partir d’une répétition originelle de l’instauration du fondement de la métaphysique, il conviendra de dégager la question kantienne de la discipline et du système arrêtés de la métaphysique de l’école, pour la porter sur le plan qui lui ouvre sa problématique propre. Ceci implique également qu’on ne saurait accepter comme définitive la position aristotélicienne du problème.

Le τί τὸ ὄν pose assurément la question de l’étant, mais poser une question ne signifie pas nécessairement qu’on soit capable de dominer et d’élaborer la problématique qui l’anime. On comprend combien la question τί τὸ ὄν laisse encore enveloppé le problème de la métaphysique, si l’on se rend compte que la formule de cette question ne nous permet pas encore d’apercevoir comment elle englobe le problème de la finitude dans l’homme. Encore moins suffit-il de réitérer simplement la formule traditionnelle de cette question pour nous fournir une indication touchant la manière dont il faut s’interroger sur cette finitude. La ré-pétition du problème de l’instauration du fondement de la metaphysica generalis n’équivaut donc pas à une simple reprise de la question « qu’est-ce que l’étant comme tel? ». La ré-pétition doit développer sous forme de problème la question que nous nommons, en bref, la. question de l’être. Ce développement aura à montrer en quelle mesure le problème de la finitude dans l’homme et les enquêtes qu’il exige doivent nécessairement contribuer à nous faire dominer la question de l’être. Ce dont il s’agit au fond, c’est de mettre en lumière l’imbrication essentielle de l’être (non pas de l’étant) comme tel et de la finitude dans l’homme.

If the question of the finitude in man is to be determined through an authentic repetition of a laying of the foundation of metaphysics, then it is advisable to turn the Kantian question from its orientation on the rigid discipline and fixed system of the metaphysics of the schools and set it on that course which is suitable to its own problematic. This also implies that the Aristotelian formulation of the problem cannot be accepted as definitive.

With the ti to on [what is the essent?], the question of the essent is posed, but to pose a question does not necessarily mean that one is capable of mastering and working out the problematic which animates it. The extent to which the problem of metaphysics is still enveloped in the question ti to on can be understood if we realize that the formulation of this question does not enable us to determine how it embodies the problem of the finitude in man. Still less can we obtain an indication as to how the finitude in man is to be made the object of our questioning merely by a reiteration of this question. The repetition of the problem of a laying of the foundation of metaphysica generalis is not equivalent, therefore, to a simple echoing [nachsprechen] of the question: What is the essent as such? The repetition must develop as a problem the question which, in brief, we term the question of Being. The purpose of this development is to show in what respect the problem of the finitude in man and the inquiries which it calls for necessarily contribute to our mastery of the question of Being. Basically it is a matter of bringing to light the essential connection between Being as such (not the essent) and the finitude in man.

147

40- پرداخت اصیل پرسش وجود به عنوان طریق به مسأله محدودیت در بشر

پرسش بنیادی φύσιολόγοι288 باستان در مورد موجودات به طور کلی (مربوط به λόγος درباره φύσις) – و این بسط متافیزیک از آغازش تا زمان ارسطو است- از عدم تعین و غنای کلیت اولیه اش ساخته شد تا به تعین هر دو طریق پرسشگری [انجامید] که بنا به نظر ارسطو فلسفه ورزی حقیقی را می سازند.H

هر چند که ارتباط این دو طریق مبهم باقی می ماند، با این حال از یک جهت برقرار نمودن ترتیبی از تقدم بین آنها نیز ممکن است. اگر پرسش راجع به موجود به عنوان یک کل و در اقسام اصلی آن از قبل فهم خاصی از آنچه که موجود به ماهو هست را مفروض می گیرد، پس پرسش ازὂν ᾗ ὄν باید بر پرسش از موجود به عنوان یک کل پیشی گیرد. پرسش از آنچه موجود به طور کلی[in general] و موجود به ماهو هست، در ترتیب پیگیری ممکن از یک معرفت بنیادی از موجود به عنوان یک کل[as a whole]H پرسش اول است. اما اینکه آیا این اولویت در ترتیب بخشی خود-تاسیس گری تعیین کننده متافیزیک هم به آن [پرسش ὂν ᾗ ὄν ] تعلق می یابد، پرسشی است که ما در اینجا می توانیم فقط اشاره کنیم. [ هایدگر در اینجا بعکس تقدم را به پرسش موجود به عنوان «کل» خواهد داد.]

اما آیا پرسش کلی τί τὸ ὄν چنان نامتعین نیست که کلاً دیگر پرسیده نشود، و آیا ما را از هر سرنخی راجع به اینکه کجا و چگونه پاسخ به آن می بایست جستجو گردد باز نمی دارد؟

در پرسش راجع به آنچه که موجود به ما هو ممکن است باشد، ما آنچه که به طور کلی موجود به ماهو یک موجود را معین می سازد پرسیده ایم. ما آن را وجود موجود می نامیم، و پرسش مربوط به آن را پرسش وجود می نامیم. این پرسش درباره آنچه موجود به ماهو را معین می سازد می پرسد. این تعین گری باید در چگونگی تعین گری اش شناخته شود، باید تفسیر گردد، یعنی، باید فرا چنگ آید، به عنوان چنین و چنان. اما برای اینکه بتوان تعین ذاتی موجود توسط وجود Hرا به چنگ آورد، خود تعین گری باید به کفایت قابل فهم باشد؛ وجود به ماهو، و نه موجود به ماهو، باید ابتدا فرا چنگ آورده شود. لذا در پرسش τί τὸ ὄν (موجود چیست؟) پرسش اصیل تری نهفته است: وجود، که از قبل در هر پرسشی پیش-فهم است، به چه معناست؟

اگر پرسش τί τὸ ὄν از پیش آنقدر غیر قابل ادارک است، پس چگونه چیزی متقدم تر و در واقع «بسیط تر» [همچون وجود] صدور یک پرابلماتیک انضمامی را ممکن می سازد؟

اما برای بررسی اینکه چنین پرابلماتیک انضمامی ای خود را ظاهر می کند، رجوعی به چیزی در فلسفه باستان که آنقدر [به سادگی] به منزله امری بدیهی پذیرفته شده است کافی استH. ما موجودی را که در هر نوع نسبتی بر ما آشکار می گردد با رجوع به چه- هستی اش (τί ἐστιν) تعیین می کنیم و به پرسش می گیریم. فلسفه این چه-هستی را ماهی (ماهیت) می نامد. این چیستی، یک موجود را در آنچه که هست ممکن می سازد. H لذا عنوان امکان (امکان درونی) همچنین برای شئیت یک چیز(realitas) هم به کار می رود. جلوه (εἶδος) یک موجود همان خبر را [در پاسخ به] پرسش از آن چه هست می دهد. لذا چه-هستی موجود آیدیاH نامیده شد.

آنگاه نسبت به هر موجودی این پرسش مطرح می شود، یا همواره از قبل پاسخ داده شده است، که آیا موجود با این چه-هستی معین- ممکن است باشد یا ناممکن است باشد. لذا ما همچنین موجود را بر اساس «اینکه-هست»<6> اش (ὅτι ἔστιν)،که فلسفه عادت کرده است بنا به اصطلاح شناسی آن را به existentia (actuality) [وجود بالفعل (فعلیت)] بنامد.

§40. The Original Working-Out of the Question of Being as the Way to the Problem of Finitude in Human Beings

The fundamental question of the ancient φνσιολόγοι288 concerning beings in general (concerning the λόγος about the φύσις) was built up — and that is the inner development of metaphysics from its beginning to the time of Aristotle — from the indeterminacy and fullness of its initial universality to the determinacy of both directions of questioning which, according to Aristotle, constitute authentic philosophizingH.

As obscure as their connection also remains, still in one respect it is possible to establish an order of precedence between them. If the question concerning the being as a whole and in its principle divisions already presupposes a certain grasping of what the being is as such, then the question of the ὂν ᾗ ὄν must take precedence over the question of the being as a whole. The question of what the being in general and as such is, is the first one in the order of the possible pursuit of a fundamental knowledge of the being as a wholeH. Whether this priority also falls to it in the ordering of the decisive self-grounding of metaphysics, however, is a question that we can only mention here.

But is not the general question τί τὸ ὄν so indeterminate that in general it is no longer asked, and it denies us any clue as to where and how an answer to it is to be sought?

In the question as to what the being as such might be, we have asked what generally determines the being as a being. We call it the Being of the being, and we call the question concerned with it the Question of Being. It asks about what determines the being as such. This determining should be known in the How of its determining, it should be interpreted, i.e., it should be grasped, as such and such. In order to be able to grasp the essential determinacy of the being through Being, however, the determining itself must be sufficiently comprehensibleH; Being as such, and not the being as such, must first be grasped. Thus in the question τί τὸ ὄν (What is the being?) lies the more original question: What does Being mean, which is already understood in advance in every question?

If the question τί τὸ ὄν is already incomprehensible enough, how then can one more original and indeed “more abstract” allow a concrete problematic to spring forth?

In order to verify that such a [concrete problematic] presents itself, however, a reference to something in ancient philosophy which has been accepted as all too self-evident will sufficeH. We determine and interrogate with reference to its what-Being (τί ἐστιν) the being which is manifest to us in every type of relationship [we have] to it. Philosophy calls this what-Being essentia (essence). It makes a being possible in that which it isH. Therefore, the designation possibilitas (inner possibility) also stands for the thingness of a thing (realitas). The appearing (εἶδος) of a being gives the same information [in response] to the question of what it is. The what-Being of the being is therefore called ἰδέα.H

To every being the question then arises, or it has always already been answered, whether it — the being with this determinate what-Being — might be, or rather might not be. Hence, we also determine the being according to its “that-Being”<6> (ὅτι ἔστιν) , which philosophy is accustomed to expressing terminologically as existentia (actuality).

40. Die ursprüngliche Ausarbeitung der Seinsfrage als Weg zum Problem der Endlichkeit im Menschen

Die grundsätzliche Frage der alten φνσιολόγοι 288 nach dem Seienden überhaupt (nach dem λόγος der φύσις) hat sich — und das ist die innere Entwicklung der antiken Metaphysik von ihren Anfängen bis zu Aristoteles — aus der Unbestimmtheit und Fülle ihrer anfänglichen Universalität zur Bestimmtheit der beiden Fragerichtungen ausgebildet, die laut Aristoteles das eigentliche Philosophieren ausmachen.

So dunkel auch ihr Zusammenhang bleibt, in einer Hinsicht läßt sich doch eine Rangordnung zwischen beiden herausheben. Sofern die Frage nach dem Seienden im Ganzen und in seinen Hauptbezirken schon ein gewisses Begreifen dessen, was das Seiende als solches sei, voraussetzt, muß die Frage nach dem ðν ᾗ ðν der Frage nach dem Seienden im Ganzen vorgeordnet werden. Die Frage, was das Seiende überhaupt als solches sei, ist die erste in der Ordnung der möglichen Durchführung einer grundsätzlichen Erkenntnis des Seienden im Ganzen. Ob ihr aber dieser Vorrang auch in der Ordnung der entscheidenden Selbstbegründung der Metaphysik zufällt, ist eine Frage, die hier lediglich genannt sei.

Aber ist die allgemeine Frage τί τὸ ðν; nicht so unbestimmt, daß sie überhaupt nichts mehr fragt und jeden Anhalt dafür verweigert, wo denn und wie eine Antwort auf sie überhaupt zu suchen sei?

In der Frage, was das Seiende als ein solches sei, ist nach dem gefragt, was überhaupt das Seiende zum Seienden bestimmt. Wir nennen es das Sein des Seienden und die Frage nach ihm die Seinsfrage. Sie forscht nach dem, was das Seiende als ein solches bestimmt. Dieses Bestimmende soll im Wie seines Bestimmens erkannt, als das und das ausgelegt, d. h. begriffen werden. Um aber die wesenhafte Bestimmtheit des Seienden durch das Sein begreifen zu können, muß das Bestimmende selbst hinreichend faßbar, das Sein als solches, nicht erst das Seiende als solches, muß zuvor begriffen werden. So liegt in der Frage τί τὸ ðν(was ist das Seiende?) die ursprünglichere: Was bedeutet das in jener Frage schon vorverstandene Sein?

Wenn schon die Frage τί τὸ ðν; unfaßlich genug ist, wie soll dann die ursprünglichere und doch „abstraktere” eine konkrete Problematik entspringen lassen?

Daß aber eine solche vorliegt, das zu belegen genüge der Hinweis auf etwas in der Philosophie von alters her als allzu selbstverständlich Hingenommenes. Wir bestimmen und befragen das uns offenbare Seiende, in jeglicher Art des Verhaltens zu ihm, einmal im Hinblick auf sein Was-sein (τί ἐστιν). Dieses Was-sein nennt die Philosophie essentia (Wesen). Es macht ein Seiendes in dem, was es ist, möglich. Daher steht für die Sachheit einer Sache (realitas) auch die Bezeichnung possibilitas (innere Möglichkeit). Auf die Frage, was je ein Seiendes sei, gibt das Aussehen (εἶδος) desselben Auskunft. Das Was-sein des Seienden heißt deshalb ἰδέα.

An jedem Seienden erwacht sodann die Frage, oder sie ist immer schon beantwortet, ob es, das Seiende dieses je bestimmten Wasseins, sei oder nicht vielmehr nicht sei. Wir bestimmen das Seiende demnach auch bezüglich seines „Daß-seins” (ὅτι ἔστιν), was die Philosophie terminologisch als existentia (Wirklichkeit) zu fassen pflegt.

§ 40. — L’élaboration originaire de la question de l’être comme accès au problème de la finitude dans l’homme.

La question fondamentale des anciens φυσιολόγοι 1  ». touchant l’étant en général (le λόγος de la φύσις) s’est développée — tel fut le sens de l’évolution de la métaphysique ancienne depuis ses débuts jusqu’à Aristote — en partant d’une vue générale, féconde mais vague, pour aboutir à déterminer les deux ordres de problèmes qui constituent, selon Aristote, la pensée philosophique authentique.

Si obscur que demeure le lien entre ces deux ordres, il est cependant possible d’établir, au moins à un point de vue, une hiérarchie entre eux. Si la question de l’étant en totalité et en ses régions fondamentales présuppose déjà une certaine compréhension de ce qu’est l’étant comme tel, la question du ὂν ᾗ ὄν doit avoir le pas sur la première. La question de savoir ce qu’est, en général, l’étant comme tel est première relativement à la possibilité d’acquérir une connaissance fondamentale de l’étant en totalité. Quant à savoir si ce privilège existe également, lorsqu’il s’agit pour la métaphysique de se fonder elle-même, c’est une question que nous nous contentons de mentionner.

Mais la question τί τὸ ὄν n’est-elle pas tellement vague qu’elle n’a plus d’objet et manque d’indiquer où et comment il y sera répondu?

Dans la question qui s’enquiert de l’étant comme tel, on veut savoir ce qui, au fond, détermine l’étant comme étant. C’est ce que nous appelons l’être de l’étant; le problème qui en traite est la question de l’être. Celle-ci recherche ce qui détermine l’étant comme tel. Cet [élément] déterminant devra être reconnu dans sa fonction de détermination et explicité, c’est-à-dire compris, en tant que tel ou tel. Cependant, pour que l’on puisse comprendre l’essentielle détermination de l’étant par l’être, il faudra que l’élément déterminant lui-même se montre avec une certaine clarté; il est donc nécessaire de comprendre d’abord l’être comme tel et cette compréhension aura le pas sur celle de l’étant comme tel. Ainsi la question du τί τὸ ὄν (qu’est ce que l’étant) implique-t-elle une question plus originelle : que signifie l’être précompris dans cette question?

Mais si la question τί τὸ ὄν est déjà fort difficile à saisir, comment admettre qu’une question plus originelle, et en même temps plus « abstraite » encore, soit à la source d’une problématique concrète?

Qu’une telle problématique soit donnée, il suffit, pour le prouver, de se référer à une situation qui existe depuis toujours en philosophie et que l’on y considère trop facilement comme allant de soi. C’est d’abord relativement à la quiddité (τί ἐστιν) que nous déterminons et interrogeons l’étant qui nous est manifeste en chacun des modes de comportement qui nous relie à lui. La philosophie nomme cette quiddité essentia (essence). Celle-ci rend possible l’étant en ce qu’il est. Voilà pourquoi ce qui constitue la chose comme telle (realitas) est désigné comme sa possibilitas (possibilité intrinsèque). A la question de savoir ce qu’est un étant, nous renseigne la forme (εἶδος) de celui-ci. La quiddité de l’étant se nomme, dès lors, ἰδέα.

A propos de tout étant se pose ensuite, à moins qu’on ne l’ait déjà résolue, la question de savoir si cet étant de talité déterminée, est ou n’est pas. Nous déterminons donc « aussi » l’étant relativement au fait « qu’il est » (ὅτι ἔστιν), ce que la philosophie a coutume d’exprimer terminologiquement par existentia (réalité).

§ 40. The Primordial Elaboration of the Question of Being as the Means of Access to the Problem of the Finitude in Man

The fundamental question of the ancient physiologoi 13 concerning the essent in general (the logos of the physis) is developed—and such is the significance of the internal evolution of ancient metaphysics from its beginning to Aristotle—from a general idea, indeterminate but rich in content, and leads to the determinateness of the two types of problems which, according to Aristotle, constitute philosophy in the true sense of the term.

As obscure as the connection between these two types may be, still it is possible to establish, at least from one point of view, an order of precedence with regard to them. Insofar as the question of the essent in totality and in its principal divisions presupposes a certain understanding of what the essent as such is, then the question of the on ē on must take precedence over the question of the essent in totality. Relative to the possibility of acquiring a fundamental knowledge of the essent in totality, then, the question of knowing what the essent is as such is primary. Whether this priority also holds when it is a question of the self-establishment of metaphysics is a matter which we must be content only to mention here.

But is not the general question ti to on so vague that it no longer has an object and offers no clue as to how and where an answer is to be sought?

When we ask what the essent as such is, we wish to know what determines the essent qua essent. We call it the Being of the essent, and the question which is concerned with it is the question of Being.

The object of this question is that which determines the essent as such. This determining [element] must be known in the how of its determining and interpreted (i.e., understood) as such and such. However, in order to be able to understand the essential determination of this essent through Being, the determining element itself must be understood with sufficient clarity. It is necessary, therefore, first to comprehend Being as such, and this comprehension must precede that of the essent as such. Thus, the question ti to on (what is the essent) implies a more original question: What is the significance of Being which is pre-comprehended [vorverstandene] in this question?

But if the question ti to on is itself very difficult to grasp how can a question which is more original and at the same time more “abstract” be admitted as the source of a concrete problematic?

That such a problematic exists can be verified by referring to a situation which has always existed in philosophy but which has been accepted all too easily as self-evident. It is first relative to its what-being [Was-sein] (ti estin) that we define and examine the essent which is manifest to us in every mode of comportment we exhibit toward it. In the language of philosophy, this what-being is termed essentia (essence). It renders the essent possible in that which it is. This is why what constitutes the thing-ness [Sachheit] of a thing (realitas) is designated as its possibilitas (intrinsic possibility). The appearance (eidos) of an essent informs us as to what it is. Consequently, the what-being of an essent is termed idea.

In connection with every essent there arises the question, unless it has already been answered, as to whether it—the essent having this determinate what-being—is or is not. Therefore, we also determine an essent relative to the fact “that it is” [Dass-sein] [oti eotin] which in the usual terminology of philosophy is expressed as existentia (reality).

148

پس نسبت به هر موجودی، چه-هستی و اینکه-هستی «وجود دارد»، essentia وexistentia [ماهیت و وجودبالفعل]، امکان و فعلیت. آیا «وجود» اینجا[در هر دو عبارت] یک چیز معنی می دهد؟ اگر نه، چگونه است که وجود در چه-هستی و اینکه-هستی از هم جدا شده است؟ آیا این امر آنقدر تفاوت بدیهی است – essentia وexistentia – همانطور که سگ ها هستند و همچنین گربه ها هستند، یا مسأله ای در اینجا منتظر ماست که سر انجام باید مطرح گردد و اینکه آشکارا می تواند مطرح گردد فقط اگر آنچه که درباره آن پرسیده می گردد، بشود: وجود به ماهو چیست؟

بدون پرداختی از این پرسش، آیا ما فاقد هر گونه افقی برای تلاش به «تعریف» نمودن ماهیت ماهو و «توضیح» دادن فعلیت بالفعل نیستیم؟H

و آیا معنای وجود به عنوان حقیقی-بودن، که به صرافت در هر «است»ِ هر گزاره ای خواه بطور مصرح یا نا مصرح آشکار می گردد (اما نه فقط در آنجا)، در عین حال همیشه با تفصیل فوق الذکر وجود به چه-هست و اینکه- هست،  که [این تفصیل] در نسبت با بنیاد امکانش و نوع ضرورتش مبهم بود، در آمیخته نیست ؟289 H

آیا آنچه که در مسأله لفظی «وجود» قرار دارد از پیش آنقدر کافی و آنقدر مهم نیست؟ آیا رواست درنگ کردن طولانی تر با عدم تعین پرسش وجود، یا باید حتی گامی باز هم اصیل تر را به سوی پرداخت این پرسش خطر کنیم؟

پرسش «وجود به چه معناست؟» چگونه می بایست پاسخ اش را بیابد اگر اینکه از کجا به طور کلی می توانیم انتظار این پاسخ را داشته باشیم مبهم بماند؟ آیا نباید ابتدا بپرسیم: کلاً از کجا نظرگاهی اخذ می کنیم که از آن وجود به ماهو را معین می نماییم و بنابراین مفهومی از وجود را تحصیل می کنیم که از درون آن امکان و ضرورت تصریفات/تفصیلات ذاتی وجود قابل فهمH گردد؟ لذا پرسش «فلسفه اولی»، یعنی «موجود به ماهو چیست؟»، باید ما را به عقب تر از پرسش «وجود به ماهو چیست؟» سوق دهد، به پرسشی باز هم مقدم تر که [بیان می کند]: به طور کلی از کجا می بایست درک کنیم همچون وجود را، با تمام غنای تصریفات/تفصیلات و اشاراتی که در آن قرار دارد؟H

حال، اگر یک ارتباط درونی تری بین بنیانگذاری برای متافیزیک و پرسش مربوط به محدودیت بشر وجود دارد، پس پرداخت اصیل تر پرسش وجود که اکنون حاصل شده به نحو اولیه تری ارتباط ذاتی اش را با مسأله محدودیت آشکار خواهد کرد.H

اما برای معرفی این امر هنوز هم غیر شفاف است، مشخصاً چون احتمالا ما به هیچ وجه متوقع چنین رابطه ای نسبت به پرسشی که بروز کرده است نیستیم. این پرسش در سؤالات فوق الذکر کانت ممکن است موضوعیت داشته باشد: رخصت چه امیدی دارم؟H ، وغیره. چگونه پرسش وجود، مشخصاً در شکلی که در آن اکنون پرورده شده است به عنوان پرسش مربوط به امکان فهم مفهومی وجود به طور کلیF ، می بایست ارتباطی ذاتی با محدودیت بشر داشته باشد؟ Hدر انتولوژی انتزاعیِ متافیزیکی که رویکردش از ارسطو مشتق می گردد، پرسش وجود احتمالا یک معنای خاصی بگیرد، و اینگونه احتمالا دعوی حق یک مسأله ویژه ای را نماید که فاضلانه و کمابیش ارتودکس است. علیرغم این، ربط ذاتی به محدودیت در بشر آشکار نیست.H

اما اگر تا کنون صورت اصیل مسأله وجود را در رویکرد نشأت گرفته از پرسش ارسطویی توضیح داده ایم،H این امر بیانگر این نیست که منشأ این مسأله نیز آنجا قرار دارد. بعکس: فلسفه ورزی حقیقی تنها آنگاه خواهد توانست پرسش از وجود را پیدا کند که این پرسش به درونی ترین ماهیت فلسفه وابسته باشد، که خودش تنها به منزله امکانی تعیین کنندهa از آن دازاین بشری است.H

اگر درباره امکان ادراک مفهومی چیزی همچون وجود می پرسیم، پس این «وجود» را جعل و تحکماً به مسأله ای تبدیل نمی کنیم که تا شاید دوباره پرسشی از سنت فلسفی را به عهده گیریم. بلکه آنچه درباره آن پرسیده می شود امکانb ادراک مفهومی چیزی است که همه ما به منزله بشر از پیش و دائماً درک می کنیم.H به نوبه خود، پرسش وجود به عنوان پرسشی راجع به امکان مفهوم وجود،H از فهم ماقبل مفهومی وجود ناشی می شود.H لذا پرسش مربوط به امکان مفهوم وجود یک بار دیگر گامی را به عقب به سوی پرسش مربوط به ماهیت فهم وجود به طور کلی نهاده است. لذا کار بنیانگذاری برای متافیزیک، [چنانچه] به نحو اصیل تری فهمیده شود، به توضیح امکان ذاتی برای فهم وجود تبدیل می گردد.H پرداخت پرسش وجود که بدین گونه تلقی گردد برای اولین بار ایجاب می کند تصمیم راجع به اینکه آیا و اینکه به چه نحو مسأله وجود به نفسه ارتباط درونی ای با محدودیت در بشر نشان می دهد.

To every being, then, “there is” what-Being and that-Being, essentia and existentia, possibility and actuality. Does “Being” mean the same thing here [in both expressions]? If not, how is it that the Being in what-Being and that-Being has been split? Is there this all too self-evident difference — essentia and existentia — which was snatched up, just as there are dogs and also cats, or is there a problem awaiting us here which finally must be posed and which obviously can only be posed if what is asked about becomes, what is Being as such?

Without a working-out of this question, are we not lacking any horizon for the attempt to “define” the essentiality of the essence and to “explain” the actuality of the actual?H

And is not the meaning of Being as true-Being, which plainly comes to light in every “is” of every proposition whether expressed or unexpressed (but not just there), at the same time always intertwined with the previously cited articulation of the Being in what-Being and that-Being, which was obscure with regard to the ground of its possibility and the type of its necessity?289H

Is not what lies contained in the problem word “Being” already more than sufficient and all too important? Is it permissible any longer to abide by the indeterminacy of the Question of Being, or must we even risk a still more original step toward the working-out of this question?

How is the question “What does Being mean?” to find its answer if it remains obscure as to from whence in general we can come to expect this answer? Must we not first ask: From whence in general do we lay hold of the point of view from which to determine Being as such and thus to win a concept of Being from out of which the possibility and the necessity of the essential articulation of Being becomes understandable?H Hence the question of “First Philosophy,” namely, “What is the being as such?” must drive us back beyond the question “What is Being as such?” to the still more original question: From whence in general are we to comprehend the like of Being, with the entire wealth of articulations and references which are included in it?H

Now, if a more intrinsic connection exists between the laying of the ground for metaphysics and the question concerning finitude in human beings, then the more original working-out of the Question of Being now achieved will reveal in a more elementary manner its essential relation to the problem of finitude.H

But for the present this is still opaque, particularly since we may not be inclined at all to expect such a relation to the question which has come up. It may be at issue in Kant’s previously cited questions: What am I allowed to hope?H, etc. Yet, how is the question of Being, particularly in the form in which it has now been developed as the question concerning the possibility of comprehending Being in general, to have an essential relation to the finitude in human beings?H Within the abstract ontology of a metaphysics which derives its orientation from Aristotle, the Question of Being may acquire a certain sense, and so it may claim the right of a special problem which is scholarly and more or less unorthodox. Nevertheless, an essential relation to finitude in human beings is not obvious.H

But if up to now we have clarified the original form of the problem of Being in the orientation derived from the Aristotelian question, this is not to say that the origin of this problem also lies thereH. On the contrary: authentic philosophizing will only then be able to come upon the Question of Being if this question belongs to the innermost essence of Philosophy, which itself is only as a decisive possibilitya of human DaseinH.

If we ask about the possibility of comprehending something like Being, we do not then invent this “Being” and violently force it into [becoming] a problem in order, perhaps, to take up again a question from the philosophical tradition. Rather, what is asked about is the possibilityb of comprehending what all of us as human beings already and permanently understandH. For its part, the Question of Being as a question concerning the possibility of the concept of Being,H springs forth from the preconceptual understanding of BeingH. Thus the question concerning the possibility of the concept of Being is once again driven back a step to the question concerning the essence of the understanding of Being in general. The task of the laying of the ground for metaphysics, grasped in a more original way, is therefore transformed into the elucidation of the inner possibility for the understanding of Being.H The working-out of the Question of Being so conceived brings about for the first time the decision as to whether and in what way the problem of Being by itself shows an inner relation to finitude in human beings.

An jedem Seienden „ gibt es” so Was-sein und Daß-sein, essentia und existentia, Möglichkeit und Wirklichkeit. Heißt hier „Sein” je dasselbe? Wenn nicht, woran liegt es, daß das Sein in Was-sein und Daß-sein gespalten ist? Gibt es diesen allzu selbstverständlich aufgerafften Unterschied — essentia und existentia — so, wie es Hunde und auch Katzen gibt, oder liegt hier ein Problem, das endlich gestellt werden muß und das offenbar nur gestellt werden kann, wenn gefragt wird, was das Sein als solches sei?

Fehlt ohne die Ausarbeitung dieser Frage nicht jeder Horizont für den Versuch, die Wesenheit des Wesens zu „definieren” und die Wirklichkeit des Wirklichen zu „erklären”?

Und verschlingt sich nicht mit der genannten, hinsichtlich ihres Möglichkeitsgrundes und der Art ihrer Notwendigkeit dunklen, Artikulation des Seins in Was-sein und Daß-sein zugleich immer die Bedeutung von Sein als Wahr-sein, das handgreiflich in jedem „ist” jedes gesprochenen und unausgesprochenen Satzes — aber nicht nur erst da — zutage kommt 289?

Ist es nicht schon übergenug und allzu gewichtig, was da in dem Problemwort „Sein” beschlossen liegt? Darf es längerhin bei der Unbestimmtheit der Seinsfrage bleiben, oder muß sogar ein noch ursprünglicherer Schritt zur Ausarbeitung dieser Frage gewagt werden?

Wie soll die Frage: was heißt Sein? ihre Antwort finden, wenn dunkel bleibt, von woher die Antwort überhaupt erwartet werden kann? Muß nicht zuvor gefragt werden: worauf nehmen wir überhaupt den Hinblick, um von dort her das Sein als ein solches zu bestimmen und so einen Begriff des Seins zu gewinnen, aus dem die Möglichkeit und die Notwendigkeit der wesenhaften Artikulation des Seins verständlich werden? So muß die Frage der „ersten Philosophie”, was das Seiende als solches sei, über die Frage, was das Sein als solches sei, zurückgetrieben werden zu der noch ursprünglicheren: von wo aus ist dergleichen wie Sein, und zwar mit dem ganzen Reichtum der in ihm beschlossenen Gliederungen und Bezüge, überhaupt zu begreifen?

Wenn nun ein innerer Zusammenhang zwischen der Grundlegung der Metaphysik und der Frage nach der Endlichkeit im Menschen besteht, dann wird die jetzt erreichte ursprünglichere Ausarbeitung der Seinsfrage deren wesenhaften Bezug zum Problem der Endlichkeit elementarer bekunden.

Aber zunächst ist dieser immer noch undurchsichtig, zumal da man überhaupt nicht geneigt sein möchte, der aufgerollten Frage eine solche Beziehung zuzumuten. Sie mag bei den genannten Kantischen Fragen: Was darf ich hoffen? usf. vorliegen. Wie soll jedoch die Seinsfrage und gar noch in ihrer jetzt entwickelten Gestalt als Frage nach der Möglichkeit des Begreifens von Sein überhaupt eine Wesensbeziehung zur Endlichkeit im Menschen haben? Die Seinsfrage mag innerhalb der abstrakten Ontologie einer an Aristoteles orientierten Metaphysik einen Sinn gewinnen und so das Recht eines gelehrten, mehr oder minder eigenwilligen Sonderproblems beanspruchen; ein wesenhafter Bezug zur Endlichkeit im Menschen ist jedoch nicht ersichtlich.

Doch wenn bisher die ursprüngliche Gestalt des Seinsproblems in der Orientierung an der Aristotelischen Frage verdeutlicht wurde, so sagt das nicht, daß dort auch der Ursprung dieses Problems liege. Im Gegenteil: das eigentliche Philosophieren wird nur dann auf die Seinsfrage stoßen können, wenn diese Frage zum innersten Wesen der Philosophie gehört, die selbst nur ist als eine entscheidende Möglichkeit a des menschlichen Daseins.

Wenn nach der Möglichkeit des Begreifens von so etwas wie Sein gefragt wird, dann ist dieses „Sein” nicht erdacht und gewaltsam in ein Problem gezwungen, etwa gar, um eine Frage der philosophischen Überlieferung wieder aufzunehmen. Gefragt wird vielmehr nach der Möglichkeit b des Begreifens dessen, was wir alle als Menschen schon und ständig verstehen. Die Seinsfrage als Frage nach der Möglichkeit des Begriffes vom Sein entspringt ihrerseits aus dem vorbegrifflichen Seinsverständnis. So wird die Frage nach der Möglichkeit des Seinsbegriffes noch einmal um eine Stufe zurückgetrieben zur Frage nach dem Wesen des Verstehens von Sein überhaupt. Die ursprünglicher ergriffene Aufgabe der Grundlegung der Metaphysik verwandelt sich demnach in die Aufhellung der inneren Möglichkeit des Seinsverständnisses. Die Ausarbeitung der so gefaßten Seinsfrage bringt erst die Entscheidung darüber, ob und in welcher Weise das Seinsproblem einen inneren Bezug zur Endlichkeit im Menschen bei sich führt.

Tout étant « possède » ainsi talité d’être et facticité d’être, essentia et existentia, possibilité et réalité. « Etre » a-t-il le même sens dans toutes ces expressions? Et si non, à quoi tient donc que l’être se scinde en τί ἐστιν et ðτι ἐστιν? Cette distinction d’essentia et d’existentia, acceptée sans discussion, revient-elle à une simple constatation, comme on constate qu’il y a chien et chat, ou s’agit-il ici d’un problème qu’il convient enfin de poser, ce que manifestement on ne pourra qu’en s’interrogeant sur ce qu’est l’être comme tel?

N’est-il pas vrai que si l’on s’abstient de développer cette question, toute tentative de « définir » l’essentialité de l’essence et d’« expliquer » la réalité du réel est privée d’horizon?

Et la distinction considérée de la quiddité et du fait d’être, distinction dont le fondement de possibilité et le mode de nécessité demeurent obscurs, ne se lie-t-elle pas à la notion de l’être comme être-vrai? Cette dernière n’apparaît-elle pas dans le « est » de toute proposition, exprimée ou non, et d’ailleurs pas seulement là 1 ?

Ceci ne suffit-il pas à faire ressortir la portée de ce vocable problématique, être? Faut-il en rester à l’indétermination de la question de l’être ou devons-nous risquer une démarche plus originelle encore en vue de développer cette question?

Comment la question de l’être pourra-t-elle trouver une réponse, s’il demeure obscur en quelle direction nous pouvons nous attendre à lui trouver cette réponse? Ne faut-il pas demander auparavant dans quelle direction il convient de porter le regard, afin que, sous cette perspective, nous puissions déterminer l’être comme tel et former un concept de l’être à partir duquel la possibilité et la nécessité de son articulation essentielle deviendront compréhensibles? Ainsi la question de la « philosophie première » : « qu’est-ce que l’étant comme tel? », après s’être transformée en cette autre : « qu’est-ce que l’être comme tel? », doit être ramenée à une question plus originelle encore : à partir de quoi pourra-t-on comprendre une notion comme celle de l’être, selon toutes ses richesses et avec l’ensemble des articulations et relations qu’elle comporte?

Si donc il existe un lien interne entre l’instauration du fondement de la métaphysique et la question de la finitude dans l’homme, l’élaboration plus originelle, que la question de l’être reçoit ici, fera apparaître plus nettement la relation essentielle de cette question au problème de la finitude.

Mais au premier abord ce lien demeure obscur, surtout parce qu’on n’est généralement pas porté à attribuer pareille relation à la question débattue. Cette relation est, certes, évidente pour les questions de Kant que nous avons citées. Mais comment la question de l’être, surtout sous la forme où elle est développée, c’est-à-dire comme question sur la possibilité de comprendre l’être, peut-elle entretenir une relation essentielle à la finitude de l’homme? Sans doute la question de l’être est susceptible de recevoir un sens dans le cadre d’une ontologie abstraite inspirée de la métaphysique d’Aristote, et ainsi peut-elle se présenter, avec quelque apparence de raison, comme un problème spécial, problème d’ailleurs savant et plus ou moins artificiel. Mais quant à établir une relation essentielle entre ce problème et celui de la finitude dans l’homme, on n’en soupçonne pas la possibilité.

Si jusqu’ici nous avons précisé la forme originelle du problème de l’être à la lumière de la question aristotélicienne, nous n’affirmons pas par là qu’il faut trouver chez Aristote l’origine de ce problème. La pensée philosophique authentique ne pourra vraiment découvrir la question de l’être, que si cette question s’intègre à l’essence intime de la philosophie, qui elle-même n’existe que sous la forme d’une possibilité fondamentale de l’homme.

Si on s’interroge sur la possibilité de saisir une notion comme celle de l’être, ce n’est point qu’on invente cette notion, qu’on la coule artificiellement en problème, à seule fin de reprendre une question de la tradition philosophique. On s’interroge bien plutôt sur la possibilité de saisir ce que nous tous, en tant qu’hommes, comprenons constamment et avons toujours déjà compris. La question de l’être, comme question de la possibilité du concept d’être, jaillit de la compréhension préconceptuelle de l’être. Ainsi la question de la possibilité du concept d’être se trouve, encore une fois, reculée d’un degré et transformée en question sur l’essence de la compréhension de l’être en général. Le problème de l’instauration du fondement de la métaphysique, originellement appréhendé, devient donc une explication de la possibilité intrinsèque de la compréhension de l’être. L’élaboration de la question de l’être ainsi conçue permet seule de décider si et en quelle manière le problème de l’être comporte une relation intrinsèque à la finitude dans l’homme.

In every essent “there is” what-being and that-being [Dass-sein], essentia and existentia, possibility and reality. Has “being” the same meaning in these expressions? If not, why is it that Being is divided into what-being and that-being? Does this distinction between essentia and existentia, a distinction which is accepted as self-evident, resemble that between cats and dogs, or is there a problem here which must finally be posed and which can be posed only by asking what Being as such is?

Is it not true that if we fail to develop this question, the attempt to “define” the essentiality of essence and to “explain” the reality of the real will be deprived of a horizon?

And is not the distinction between what-being and that-being, a distinction whose basis of possibility and mode of necessity remain obscure, entwined with the notion of Being as being-true[Wahr-sein]? And does not this last notion come to light in the “is” of every proposition—and not only there—whether expressed or not?14

Considering what lies concealed in this problem-word “Being,” have we not reason enough to attempt to clarify it? Is it necessary that this question of Being remain indeterminate, or should we venture an even more primordial course of action in order to work this question out?

How is the question, “What is the meaning of Being?” to find an answer if the direction from which the answer can be expected remains obscure? Must we not first ask in what direction it is advisable to look in order from this perspective to be able to determine Being as such and thus obtain a concept of Being with reference to which the possibility and necessity of its essential articulation will become comprehensible? So the question of “first philosophy,” namely, “What is the essent as such?” must force us back beyond the question “What is Being as such?” to the still more fundamental question : Whence are we to comprehend a notion such as that of Being, with the many articulations and relations it includes?

Therefore, if there exists an internal connection between the laying of the foundation of metaphysics and the question of the finitude in man, the more primordial elaboration of the question of Being now attained will exhibit in a more elemental way the essential relation of this question to the problem of finitude.

But at first sight, this connection remains obscure, above all since one is not generally inclined to attribute such a relation to the question under consideration. This relation is certainly evident in Kant’s questions cited above, but how can the question of Being, particularly in the form in which it is now developed, i.e., as a question of the possibility of the comprehension of Being, have an essential relation to the finitude in man? Within the framework of the abstract ontology inspired by the metaphysics of Aristotle, the question of Being may acquire a certain sense and so be presented with some justification as a special problem, a problem that is scholarly but more or less artificial. But there seems to be no evidence of an essential relation between this problem and that of the finitude in man.

If up to this point we have endeavored to clarify the original form of the problem of Being by orienting it on the Aristotelian question, this does not imply that the origin of this problem is to be found in Aristotle. On the contrary, authentic philosophical thinking will be able to come upon the question of Being only if this question belongs to the innermost essence of philosophy, which in turn exists only as a fundamental possibility of human Dasein.

When we raise the question as to the possibility of understanding a notion such as that of Being, we do not thereby invent this notion and artificially make a problem of it in order merely to take up again a question characteristic of philosophical tradition. Rather, we are raising the question of the possibility of comprehending that which, as men, we already understand and have always understood. The question of Being as a question of the possibility of the concept of Being arises from the preconceptual comprehension of Being. Thus, the question of the possibility of the concept of Being is once again forced back a step and becomes the question of the possibility of the comprehension of Being in general. The task of the laying of the foundation of metaphysics, grasped in a more original way, becomes, therefore, that of the explication of the intrinsic possibility of the comprehension of Being. The elaboration of the question of Being thus conceived first enables us to decide if, and in what way, the problem of Being in itself bears an intrinsic relation to the finitude in man.

149

41- فهم وجود و دازاین در بشر

اینکه بشر را معاملتی با موجودات است بدیهی است. در مواجهه با [عمل] بازنمایی موجودات، ما همواره می توانیم هر موجودی را مشخص نماییم: موجودی که شبیه ما نیست و آنکه همچنین مساوی ما نیست، موجودی که شبیه است به آنچه خود ما هستیم، و موجودی که شبیه خود ما نیست اما آنچه که عليرغم اين، به عنوان یک خود نفس، مساوی ماست. موجود برای ما شناخته شده است- اما وجود [چه؟] آیا دچار دِوار سرگیجه نمی گردیم Hهنگامی که [تلاش می کنیم تا] چنین چیزی را تعیین کنیم، حتی اگر می بایست آن را به شایستگی مفهوما درک کنیم؟ پس آیا وجود چیزی همچون عدم [das Nichts] نیست؟ در واقع نه کمتر از هگلی گفت: «وجود محض و عدم محض بدین لحاظ یکسانند.»290

 با پرسش درباره وجود ماهو، بر آستانه تیرگی کامل توقیف می شویم. با این حال شایسته است که پیش از موقع از این [آستانه] اعراض نکنیم، بلکه غرابت کامل فهم وجودH را به خودمان نزدیک تر کنیم. چرا که هر چند هم که تیرگی ای که وجود و معنای آن را محجوب می سازد نفوذ ناپذیر است، باز هم قطعی است که، در همه اوقات و در تمام حوزه های گشودگی موجودات، ما آنچه که وجود هست را می فهمیم برای اینکه خودمان را نگران و مشتغل به چه-هستی و چنین-هستی موجودات کنیم، برای اینکه اینکه-هستی را تجربه و مناقشه کنیم، برای اینکه درباره حق-هستی موجود تصمیم بگیریم، و برای اینکه آن را اشتباه کنیم. در هر بیانی از یک حکم به عنوان مثال «امروز تعطیل است»، ما «است» را می فهمیم و به همین میزان آن چیزی که وجود هست را [می فهمیم].

در فریاد «آتش» [ما می فهمیم] که: «آتش روی داده است<7>، کمک نیاز است، او که می تواند خودش را نجات دهد- کسی که می تواند وجود خودش را به ایمنی برساند- باید چنین کند!» اما در عین حال، اگر ما خودمان را به طور مشخص درباره موجود اظهار نمی کنیم و اگر در عوض به خاموشی به آن  مرتبط می گردیم، [اما باز هم] ما ویژگی های چه- هستی، که- هستی و حق-هستی آن را، که با یکدیگر عمل می کنند، گرچه به نحوی در پرده خفی، می فهمیم.

با هر احوالی که در آن «چیزی این طور یا آن طور است»، آنجا- بودن ما [دازاین ما] بر ما هویدا می گردد.H لذا ما وجود را می فهمیم، و در عین حال فاقد مفهومH هستیم.H چرا که به خاطر تمام پایداری و وسعت اش، این فهم ماقبل مفهومی از وجود اغلب کاملاً نا متعین است. گونه خاص وجود، فی المثل گونه چیزهای مادی، گیاهان، حیوانات، انسان ها، اعداد بر ما شناخته شده است لیکن این شناخته [در درک وجود] به ماهو غیر قابل بازشناسی است.F  به علاوه: وجود موجود، که به طور ماقبل مفهومی فهمیده می گردد در وسعت کاملش، پایداری اش و نامتعینی اش، به عنوان چیزی کاملاً ورای پرسش داده شده است. وجود به ماهو چنان به ندرت مورد پرسش قرار می گیرد که چنین می نماید که گویی چنین چیزی نی «است.»H

ادراک وجود، که به ایجاز ترسیم کرده ایم، بر مقام مطمئن و ایمن محض ترین بداهت می ماند. و باز هم، اگر ادراک وجود رخ نمی داد،a  Hبشر هرگز نمی توانست موجودی که هست باشد، و این امر چنین می بود صرف نظر از قوای شگفت انگیزی که بشر به آنها تجهیز گشته است.H به علاوه انسان موجودی است در میان موجودات به نحوی که برای انسان موجودی که خود اوست و موجودی که او نیست همیشه از پیش آشکار می گردند.H ما این نحوه وجود بشر را اگزیستانس<8> می نامیم. اگزیستانس تنها بر اساس بنیادهای ادراک وجود ممکن است.

در معاملت وی با موجوداتی که خویشتن او نیستند، او[دازاین] از پیش موجود را همچون آنچه از [جانب] آن او حفاظت می شود می یابد، همچون آنچه بدان وابسته است می یابد؛ همچون آنچیزی که، برای همه فرهنگ و تکنولوژی اش، هرگز نمی تواند بر آن سیطره یابد. انسانی که وابسته به موجودی است که خود او نیست، در عین حال بر موجودی که خودش هست هم مسلط نیست.H

§41. The Understanding of Being and Dasein in Human Beings

That we human beings comport ourselves toward beings is obvious. Faced with the task of representing beings, we can always specify any being: a being which is not like us and which is also not our equal, a being which is like we ourselves are, and a being which is not like us but which nevertheless, as a self, is our equal. The being is known to us — but Being? Are we not seized with vertigoH when we [try to] determine such a thing, even if we should comprehend it properly? Is Being then not something like the Nothing [das Nichts]? In fact, no less a person than Hegel said: “Pure Being and pure Nothing are thus the same.”290

With the question concerning Being as such, we are poised on the brink of complete obscurity. Yet it is worthwhile not to evade this prematurely, but to bring the full peculiarity of the understanding of BeingH closer to us. For as impenetrable as the obscurity is which shrouds Being and its meaning, still it remains certain that, at all times and in the entire field of the openness of beings, we understand what Being is in order to concern ourselves with the what-Being and the so-Being of beings, in order to experience and dispute the that-Being, in order to decide about the true-Being [Wahrsein] of the being, and in order to mistake it. In every expressing of a proposition, e. g., “today is a holiday,” we understand the “is,” and equally what Being is.

In the cry “Fire” [we understand] the following: “Fire has broken out,<7> help is needed, he who can save himself — who can bring his own Being to safety — should do so!” But at the same time, if we do not express ourselves in particular about the being and if instead we relate to it silently, we understand its characteristics of what-Being, that-Being, and true-Being, which function with one another, although in a veiled way.

With every mood wherein “something is this way or that,” our Being-there [Da-sein] becomes manifest to us.H We thus understand Being, and yet we lack the conceptHH. For all its constancy and breadth, this preconceptual understanding of Being is for the most part completely indeterminate. The specific manner of Being, e.g., of material things, of plants, animals, human beings, numbers, is known to us, but this knowledge is unrecognized for what it is. Furthermore: the Being of the being, which is understood preconceptually in its full breadth, constancy, and indeterminacy, is given as something completely beyond question. Being [Sein] as such comes into question so seldom that it appears as if there “is” nothing of the sort.H

The understanding of Being, which we have concisely sketched out, remains on the undisturbed and safe level of the purest self-evidentness. And yet, if the understanding of Being did not occur;a *H man could never be as the being which he is, and this would be so regardless of the wonderful faculties with which human beings have been equipped.H Moreover, man is a being in the midst of beings in such a way that for man the being which he is himself and the being which he is not are always already manifest.H We call this mode of the Being of human beings existence.<8> Existence is only possible on the grounds of the understanding of Being.

In man’s comportment toward beings which he himself is not, he already finds the being as that from which he is supported, as that on which he has depended, as that over which, for all his culture and technology, he can never become master. Depending upon the being which he is not, man is at the same time not master of the being which he himself is.H

41. Das Seinsverständnis und das Dasein im Menschen

Daß wir Menschen uns zu Seiendem verhalten, ist einleuchtend. Vor die Aufgabe gestellt, Seiendes vorzustellen, können wir jederzeit beliebiges Seiendes anführen: solches, was wir nicht sind und was auch nicht unseres gleichen ist, solches, was wir selbst sind, und solches, was wir nicht selbst sind, was aber gleichwohl als ein Selbst unseres gleichen ist. Seiendes ist uns bekannt — aber das Sein? Befällt uns nicht der Schwindel, wenn wir dergleichen bestimmen, es auch nur eigens fassen sollen? Ist das Sein nicht so etwas wie das Nichts? In der Tat, kein Geringerer als Hegel hat gesagt: „Das reine Sein und das reine Nichts ist also dasselbe”. 290

Mit der Frage nach dem Sein als solchem wagen wir uns an den Rand der völligen Dunkelheit. Doch gilt es, nicht vorzeitig auszuweichen, sondern die volle Eigentümlichkeit des Seinsverständnisses sich näherzubringen. Denn so undurchdringlich das Dunkel ist, das über dem Sein und seiner Bedeutung lagert, so gewiß bleibt, daß wir jederzeit und im ganzen Feld der Offenbarkeit des Seienden dergleichen wie Sein verstehen, um das Was- und So-sein des Seienden uns kümmern, das Daß-sein erfahren und bestreiten, über das Wahr-sein des Seienden entscheiden und es verfehlen. In jedem Aussprechen eines Satzes, z. B.: „heute ist Feiertag”, verstehen wir das „ist” und damit dergleichen wie Sein.

Im Ruf „Feuer!” liegt: „Feuer ist ausgebrochen, Hilfe ist nötig, rette sich — bringe sein eigenes Sein in Sicherheit — wer kann!” Aber auch wenn wir uns über das Seiende nicht eigens aussprechen, sondern uns schweigend zu ihm verhalten, verstehen wir seine aufeinander — obzwar verhüllt — eingespielten Charaktere des Was-seins, Daß-seins und Wahr-seins.

In jeder Stimmung, bei der „einem so oder so ist”, wird unser Da-sein uns offenbar. Wir verstehen also Sein und entbehren doch des Begriffes. Dieses vorbegriffliche Verstehen des Seins ist, bei aller Ständigkeit und Weite, meist ganz unbestimmt. Die spezifische Seinsart, z. B. der materiellen Dinge, der Pflanzen, Tiere, Menschen, Zahlen, ist uns bekannt, aber dieses Bekannte ist als solches unerkannt. Noch mehr: das in seiner ganzen Weite, Ständigkeit und Unbestimmtheit vorbegrifflich verstandene Sein des Seienden gibt sich in einer völligen Fraglosigkeit. Das Sein als solches wird so wenig zur Frage, daß es aussieht, als „gäbe” es dergleichen nicht.

Das so in knappen Zügen kenntlich gemachte Seinsverständnis hält sich in der ungestörten und ungefährdeten Ebene der reinsten Selbstverständlichkeit. Und doch, geschähe a das Verstehen von Sein nicht, der Mensch vermöchte als das Seiende, das er ist, nie zu sein, und wäre er auch mit noch so wunderbaren Vermögen ausgestattet. Der Mensch ist ein Seiendes, das inmitten von Seiendem ist, so zwar, daß ihm dabei das Seiende, das er nicht ist, und das Seiende, das er selbst ist, zumal immer schon offenbar geworden ist. Diese Seinsart des Menschen nennen wir Existenz. Nur auf dem Grunde des Seinsverständnisses ist Existenz möglich. 

Im Verhalten zum Seienden, das der Mensch nicht selbst ist, findet er das Seiende schon vor als das, wovon er getragen wird, worauf er angewiesen ist, dessen er im Grunde bei aller Kultur und Technik nie Herr werden kann. Angewiesen auf das Seiende, das er nicht ist, ist er zugleich des Seienden, das er je selbst ist, im Grunde nicht mächtig.

§ 41. — La compréhension de l’être et le Dasein dans l’homme.

Il est évident que nous, hommes, avons un comportement envers l’étant. Si nous nous interrogeons à propos de l’étant, nous pouvons constamment nous référer à quelque étant présent : ce sera, soit un étant que je ne suis pas et qui n’est pas mon semblable, soit un étant que je suis moi-même, soit un étant que je ne suis pas moi-même mais qui, parce qu’il est un soi, est mon semblable. L’étant nous est connu — mais l’être ? Ne sommes-nous pas pris de vertige si nous essayons de le déterminer ou seulement de le considérer en lui-même? L’être n’est-il pas semblable au néant? De fait, Hegel lui-même l’a dit : « L’être pur et le néant pur sont donc la même chose 1 . »

La question de l’être comme tel nous conduit au bord de la plus complète obscurité. Cependant, ne nous décourageons pas prématurément et tâchons de préciser tout ce qu’a de particulier la compréhension de l’être. Car, en dépit de l’obscurité, qui paraît impénétrable, enveloppant I’« être » et sa signification, il demeure incontestable qu’à tout instant et partout où l’étant nous apparaît, nous disposons d’une certaine compréhension de l’être : nous nous préoccupons de l’essence [Was-sein] et de l’être-tel de l’étant; nous expérimentons ou contestons le fait d’être [Dass-sein], décidons, au risque de nous tromper, de son être-vrai [Wahr-sein]. L’énonciation de toute proposition, par exemple « aujourd’hui est un jour férié », implique une compréhension du « est » et, par là, une certaine compréhension de l’être.

Le cri « au feu » nous fait comprendre qu’un incendie s’est déclaré, qu’un secours est nécessaire, que chacun doit se sauver comme il peut, c’est-à-dire mettre son propre être en sécurité. Mais même lorsque nous ne nous prononçons pas explicitement à l’égard de l’étant, lorsque, en silence, nous prenons attitude à son endroit, nous comprenons — quoique implicitement — l’intrication de son essence [Was-sein], de sa réalité [Dass­- sein] et de sa vérité [Wahr-sein].

Notre propre existence [Da-sein] nous devient manifeste en chacune de nos dispositions affectives; on se sent être disposé de telle ou de telle manière. Nous comprenons donc l’être quoique son concept nous manque. Cette compréhension préconceptuelle de l’être, si constante et étendue qu’elle soit, est le plus souvent totalement indéterminée. Le mode d’être spécifique, par exemple des choses matérielles, des plantes, des animaux, des hommes, des nombres, nous est connu, mais ce qui est ainsi connu n’est pas reconnu comme tel. Bien plus, cette compréhension préconceptuelle de l’être de l’étant se donne selon toute son étendue, dans toute sa constance et dans toute son indétermination, comme soustraite à toute question. L’être comme tel est si peu mis en question que, en apparence, il n’ « est » pas.

Cette compréhension de l’être, telle que nous l’avons brièvement esquissée, demeure au niveau de l’« évidence » [Selbstverständlichkeit] la plus pure, la plus naïve et la plus assurée. Pourtant, si cette compréhension de l’être ne se produisait pas, l’homme ne pourrait jamais être l’étant qu’il est, fût-il pourvu des plus exceptionnelles facultés. L’homme est un étant qui se trouve au milieu des étants, de telle manière que l’étant qu’il n’est pas et l’étant qu’il est lui-même lui sont toujours-déjà manifestes. Nous appelons ce mode d’être existence. L’existence n’est possible que fondée sur la compréhension de l’être.

Dans son comportement à l’égard de l’étant qu’il n’est pas lui-même, l’homme découvre l’étant comme ce par quoi il est porté, à quoi il est ordonné et que, au fond, sa culture et sa technique ne lui permettent jamais d’asservir. Ordonné à l’étant qu’il n’est pas, il n’est pas non plus fondamentalement maître de l’étant qu’il est lui-même.

§ 41. The Comprehension of Being and the Dasein in Man

That we, as men, have a comportment [Verhalten] to the essent is evident. Faced with the problem of representing the essent, I can always refer to some particular essent or other—whether it be such that I am not and which is not my like, or such that I am myself, or such that I am not but because it is a self is my like. The essent is known to us—but Being? Are we not seized with vertigo when we try to determine it or even to consider it as it is in itself? Does not Being resemble Nothing? In fact, no less a person than Hegel has said it: “Pure Being and pure Nothing are, then, the same.”15

With the question of Being as such we are poised on the brink of complete obscurity. Yet we should not turn away prematurely but should seek to bring this comprehension of Being in all its singularity closer to us. For despite the seemingly impenetrable obscurity which envelops Being and its signification, it remains incontestable that at all times and wherever the essent appears to us, we have at our disposal a certain comprehension of Being. We concern ourselves with the what-being and thus-being of the essent, acknowledge or dispute its that-being and, at the risk of deceiving ourselves, come to decisions concerning its being-true [Wahr-sein]. The assertion of every proposition, e.g., “Today is a holiday,” implies an understanding of the “is” and, hence, a certain comprehension of Being.

In the cry “Fire!” we understand that there is a fire, that help is necessary, that everyone must save himself, i.e., secure his being as best he can. And even when we do not say anything about an essent, even when in silence we assume an attitude toward it, we understand, although implicitly, its mutually compatible what-being, that-being, and being-true.

In every mood wherein “things are this or that way” with us, our own Da-sein is manifest to us. We have, therefore, an understanding of Being even though the concept is lacking. This preconceptual comprehension of Being, although constant and far-reaching, is usually completely indeterminate. The specific mode of Being, for example, that of material things, plants, animals, men, numbers, is known to us, but what is thus known is not recognized as such. Furthermore, this preconceptual comprehension of the Being of the essent in all its constancy, amplitude, and indeterminateness is given as something completely beyond question. Being as such is so little in question that apparently it “is” not.

This comprehension of Being, such as we have briefly sketched it, remains on the level of the purest, most assured, and most naïve patency [Selbstverständlichkeit], and yet if this comprehension of Being did not occur, man could never be the essent that he is, no matter how wonderful his faculties. Man is an essent in the midst of other essents in such a way that the essent that he is and the essent that he is not are always already manifest to him. We call this mode of Being existence,16  and only on the basis of the comprehension of Being is existence possible.

In his comportment to the essent which he himself is not, man finds it to be that by which he is sustained, on which he is dependent, and over which, for all his culture and technique, he never can be master. Furthermore, dependent on the essent that he is not, man is, at bottom, not even master of himself.

150

با اگزیستانس بشر تعرضی به کلیت موجودات رخ می دهد، طوری که اکنون موجود فی نفسه ابتدا آشکار می گردد، یعنی به عنوان موجود در درجات گوناگون، بر اساس سطوح مختلف وضوح، در درجات گوناگون اطمینان.H اما این امتیاز[اگزیستانس داشتن]، نه [ناشی] از صرفاً موجودی میان موجودات دیگر بودن که همچنین در دست اند، بدون اینکه این موجودات به یکدیگر حتی به ماهو آشکار گردند؛ بلکه [امتیازی است ناشی  از بودن] اندرملاقات موجوداتی که به آن به ماهو تسلیم شده اند،و [نیز اندرملاقات] خودش که تحویل شده به عنوان یک موجود – این امتیاز، یعنی اگزیستانس داشتن، در خودش نیاز به الزام فهم وجود را نهفته دارد. F 

بشر موجود افکنده شده ای به عنوان یک خود نمی تواند باشد اگر به طور کلی نتواند بگذارد موجود به ماهو باشد.<9> اما برای اجازه دادن به موجود تا آنچه که هست باشد و به عنوان آنچه که هست باشد<10>، موجود اگزیستنده باید از پیش طرح کرده باشد که موجودی است قائم بر آنچه که مورد مواجهه قرار گرفته است. اگزیستانس یعنی وابستگی به موجود به ماهو در تسلیم به موجود به ماهو که بدین نحو وابسته است.

به عنوان یک حالت وجود، اگزیستانس فی نفسه محدودیت است،b   Hو بدین نحو اگزیستانس تنها بر اساس فهم وجود ممکن است. چیزی همچون وجود هست و باید باشد جایی که محدودیت به وجود آمده است. لذا ادراک وجود که سراسر بر اگزیستانس بشر غالب است، گرچه در وسعت و پایداری و نامتعینی و بی چون و چرایی اش ناشناخته است، خود را به عنوان بنیاد ذاتی محدودیت بشر آشکار می سازد.c   Hدر مقایسه با خیلی دیگر از غرایب بشر، ادراک وجود کلیت بی مخاطره دیگر (کلیت) هایی که مکرراً روی می دهند را ندارد. «کلیت» آن اصالت درونی ترین بنیاد محدودیت دازاین است. تنها چون ادراک وجود محدودیت ترین است در آنچه محدود است، همچنین می تواند آنچه که قابلیت های «خلاق» بشر محدود نامیده می شود را ممکن سازد. و فقط چون در بنیاد محدودیت متحقق می گردد، وسعت و پایداری، و بلکه همچنین خفا دارد، چنانکه توصیف گشت.

بر اساس فهم وجود، انسان آنجا است،<11> با وجود آن انکشاف به موجود محقق می گرددH به طوری که می تواند خودش را به ماهو برای یک خود نشان دهد.<12> اصیل تر از بشرd است محدودیت دازاین در وی.

پرداخت پرسش اساسی  Metaphysica Generalis، یعنی τί τὸ ν، به ایده اصیل تر راجع به ماهیت درونی ادراک وجود عودت یافته است، که اولا و به ذات پرسشگری صریح راجع به مفهوم وجود را حفظ، راهنمایی و راهبری می نماید. لیکن ما برای دریافت اصیل تر مسأله اصلی متافیزیک با هدف آشکارسازی ربط بین مسأله بنیانگذاری و پرسش درباره محدودیت در بشر در تقلا هستیم. حال آشکار می گردد که: ما حتی نیاز نداریم که ابتدا درباره ارتباطی بین درک وجود و محدودیت در بشر بپرسیم، که خودش درونی ترین ماهیت محدودیت است.H اما با آن، به همین مفهوم محدودیت دست یافته ایم که به عنوان اساس پرابلماتیکی از بنیانگذاری برای متافیزیک اخذ می گردد. اگر این بنیانگذاری مبتنی است بر پرسش از آنچه بشر می بایست باشد، پس طبیعت پرسش برانگیز این پرسش در وهله نخست اکنون بر چیده می گردد، یعنی از اکنون به بعد پرسش مربوط به بشر تعیین یافته است.

With the existence of human beings there occurs an irruption into the totality of beings, so that now the being in itself first becomes manifest, i.e., as being, in varying degrees, according to various levels of clarity, in various degrees of certainty.H This prerogative, however, of not just being among other beings which are also at hand without these beings becoming manifest as such to themselves, but rather [of being] in the midst of the beings, of being surrendered to it as such, and itself to have been delivered up as a being — for this prerogative to exist harbors in itself the need to require the understanding of Being.

The human being could not be the thrown being as a self if in general it could not let the being as such be<9> In order to allow the being to be what and as it is, however, the existing being<10> must already have projected that it is a being on the strength of what has been encountered. Existence means dependency upon the being as such in the submittance to the being as such which is dependent in this way.

As a mode of Being, existence is in itself finitude,b H and as such it is only possible on the basis of the understanding of Being. There is and must be something like Being where finitude has come to exist. Thus the understanding of Being which thoroughly dominates human existence, although unknown in its breadth, constancy, indeterminacy, and indisputability, manifests itself as the innermost ground of human finitude.c H Compared with many other human peculiarities, the understanding of Being does not have the harmless universality of others which frequently occur. Its “universality” is the originality of the innermost ground of the finitude of Dasein. Only because the understanding of Being is the most finitude in what is finite, can it also make possible the so-called “creative” capacities of the finite human creature. And only because it occurs within the ground of finitude, does it have the breadth and constancy, but also the concealedness, previously characterized.

On the grounds of the understanding of Being, man is the there [das Da], <11> with the Being of which occurs the opening irruption into the beingH so that it can show itself as such for a self. <12> More original than mand is the finitude of the Dasein in him.

The working-out of the basic question of Metaphysica Generalis, the τί τὸ ν, has been thrown back upon the more original idea concerning the inner essence of the understanding of Being, which first and foremost sustains, drives, and directs the explicit questioning concerning the concept of Being. We strove for the more original apprehension of the basic problem of metaphysics, however, with the intention of making visible the connection between the problem of ground-laying and the question concerning the finitude in human beings. Now it appears: we do not even need first to ask about a relationship between the understanding of Being and the finitude in human beings, that it itself is the innermost essence of finitude. H With that, however, we have attained the very concept of finitude which is taken as the basis for a problematic of the laying of the ground for metaphysics. If this ground-laying is based on the question of what the human being should be, then the questionable nature of this question at a first level is now removed, i.e., from now on the question concerning the human being has attained determinacy.

Mit der Existenz des Menschen geschieht ein Einbruch in das Ganze des Seienden dergestalt, daß jetzt erst das Seiende in je verschiedener Weite, nach verschiedenen Stufen der Klarheit, in verschiedenen Graden der Sicherheit, an ihm selbst, d. h. als Seiendes offenbar wird. Dieser Vorzug aber, nicht nur unter anderem Seienden auch vorhanden zu sein, ohne daß sich dieses Seiende unter sich je als solches offenbar wird, sondern inmitten des Seienden an es als ein solches ausgeliefert und sich selbst als einem Seienden überantwortet zu sein, dieser Vorzug, zu existieren, birgt die Not, des Seinsverständnisses zu bedürfen, in sich.

Der Mensch vermöchte nicht, das geworfene Seiende als ein Selbst zu sein, wenn er nicht überhaupt Seiendes als ein solches sein-lassen könnte. Um aber Seiendes das, was und wie es ist, sein-lassen zu können, muß das existierende Seiende je schon das Begegnende daraufhin entworfen haben, daß es Seiendes ist. Existenz bedeutet Angewiesenheit auf Seiendes als ein solches in der Überantwortung an das so angewiesene Seiende als ein solches.

Existenz ist als Seinsart in sich Endlichkeit b und als diese nur möglich auf dem Grunde des Seinsverständnisses. Dergleichen wie Sein gibt es nur und muß es geben, wo Endlichkeit existent geworden ist. So offenbart sich das Seinsverständnis, das unerkannt in seiner Weite, Ständigkeit, Unbestimmtheit und Fraglosigkeit die Existenz des Menschen durchherrscht, als der innerste Grund seiner Endlichkeit c. Das Seinsverständnis hat nicht die harmlose Allgemeinheit einer häufig vorkommenden Eigenschaft des Menschen neben vielen anderen, seine „Allgemeinheit” ist die Ursprünglichkeit des innersten Grundes der Endlichkeit des Daseins. Nur weil das Seinsverständnis das Endlichste im Endlichen ist, kann es auch die sogenannten „schöpferischen” Fähigkeiten des endlichen Menschenwesens ermöglichen. Und nur weil es im Grunde der Endlichkeit geschieht, hat es die gekennzeichnete Weite und Ständigkeit, aber auch Verborgenheit.

Auf dem Grunde des Seinsverständnisses ist der Mensch das Da, mit dessen Sein der eröffnende Einbruch in das Seiende geschieht, so daß dieses sich als solches für ein Selbst bekunden kann. Ursprünglicher als der Mensch d ist die Endlichkeit des Daseins in ihm.

Die Ausarbeitung der Grundfrage der Metaphysica generalis, des τί τό δν; wurde auf die ursprünglichere Idee nach dem inneren Wesen des Seinsverständnisses zurückgeworfen, das allererst das ausdrückliche Fragen nach dem Begriff des Seins trägt, treibt und lenkt. Die ursprünglichere Fassung des Grundproblems der Metaphysik wurde aber in der Absicht angestrebt, den Zusammenhang des Grundlegungsproblems mit der Frage nach der Endlichkeit im Menschen sichtbar zu machen. Jetzt zeigt sich: wir brauchen gar nicht erst nach einem Bezug des Seinsverständnisses zur Endlichkeit im Menschen zu fragen, es selbst ist das innerste Wesen der Endlichkeit. Damit haben wir aber denjenigen Begriff der Endlichkeit gewonnen, der einer Problematik der Grundlegung der Metaphysik zugrunde liegt. Wenn diese Grundlegung auf der Frage fußt, was der Mensch sei, so ist jetzt die Fraglichkeit dieser Frage in einer ersten Stufe beseitigt, d. h. die Frage nach dem Menschen hat an Bestimmtheit gewonnen.

Par l’existence de l’homme s’accomplit, dans la totalité de l’étant, une irruption telle que, par cet événement seul, l’étant en lui-même devient manifeste, c’est-à-dire devient manifeste comme étant : cette manifestation peut être d’une ampleur variable et comporter divers degrés de clarté et de certitude. Ce privilège de ne pas se trouver simplement parmi les autres étants, qui entre eux ne se sont pas manifestés, mais d’être au milieu d’étants et de leur être voué de telle manière que ceux-ci en deviennent comme tels manifestes, ce privilège, encore, d’être responsable de soi-même comme étant, ce privilège, en un mot, d’exister, implique par lui-même la nécessité de comprendre l’être.

L’homme ne pourrait être, en tant qu’être-soi un étant jeté, s’il n’était capable de laisser-être l’étant comme tel. Cependant, afin de pouvoir laisser-être l’étant selon ce qu’il est et comme il est, l’étant existant doit toujours-déjà avoir projeté ce qu’il rencontre en tant qu’étant. Existence signifie être ordonné à l’étant comme tel en sorte que l’homme comme étant soit livré à l’étant auquel il est ainsi ordonné.

L’existence comme mode d’être est en soi finitude et, comme telle, n’est possible que fondée sur la compréhension de l’être. Il n’y a d’être et il ne peut y en avoir que là où la finitude s’est faite existence. La compréhension de l’être qui domine l’existence de l’homme, sans que pourtant celui-ci en aperçoive l’étendue, la constance, l’indétermination et I’« évidence », se manifeste dès lors comme le fondement premier de sa finitude. La compréhension de l’être n’a pas la généralité banale d’une propriété humaine fréquemment rencontrée parmi d’autres. Sa « généralité » traduit le caractère originel du fondement premier de la finitude du Dasein. C’est seulement parce que la compréhension de l’être est ce qu’il y a de plus fini dans le fini, qu’elle est en mesure de rendre possible même les facultés dites « créatrices » de l’être humain fini. Et c’est aussi uniquement parce qu’elle s’accomplit au sein même de la finitude, que la compréhension de l’être a l’ampleur, la constance mais encore l’obscurité que nous lui avons reconnues.

C’est en se fondant sur la compréhension de l’être que l’homme est présence [Da], qu’avec son être s’accomplit dans l’étant une irruption créatrice d’ouverture. Grâce à celle-ci, l’étant comme tel peut devenir manifeste à un être-soi. Plus originelle que l’homme est en lui la finitude du Dasein.

Le développement de la question fondamentale de la metaphysica generalis, du τί τὸ ὄν, a été ramené à la question plus originelle de l’essence intrinsèque de la compréhension de l’être. C’est celle-ci qui soutient, meut et oriente le problème explicite du concept d’être. Cette interprétation plus originelle du problème fondamental a été développée dans l’intention de mettre en lumière le lien qui unit le problème de l’instauration du fondement à la question de la finitude dans l’homme. Il apparaît à présent que nous n’avons même pas à nous interroger sur la relation de la compréhension de l’être à la finitude dans l’homme; cette compréhension est elle-même l’essence la plus intime de la finitude. Nous avons ainsi acquis le concept de finitude qui est à la base de l’instauration du fondement de la métaphysique. Si l’instauration du fondement repose sur la question de savoir ce qu’est l’homme, l’imprécision de cette dernière question se trouve surmontée en partie, puisque la question de la nature de l’homme a gagné en détermination.

With the existence of man there occurs an irruption into the totality of the essent such that, by this event, the essent becomes manifest in itself, i.e., manifest as essent—this manifestation being of varying amplitude and having different degrees of clarity and certitude. However, this prerogative [Vorzug] of not being simply an essent among other essents, which last are not manifest to one another, but, in the midst of essents, of being delivered up to them as such [an es als ein solches ausgeliefert] and of being answerable to oneself as essent, in short, this prerogative of existing, involves in itself the necessity of a comprehension of Being.

Man would not be able to be, qua self, an essent thrown [geworfene] into the world if he could not let the essent as such be.17 However, in order to let the essent be what and how it is, the existent essent [man] must always have already projected that which it encounters as essent. Existence implies being dependent on the essent as such so that man as essent is given over to the essent on which he is thus dependent.

As a mode of Being, existence is in itself finitude and, as such, is only possible on the basis of the comprehension of Being. There is and must be such as Being only where finitude has become existent. [Dergleichen wie Sein gibt es nur und muss es geben, wo Endlichkeit existent geworden ist.] The comprehension of Being which dominates human existence, although man is unaware of its breadth, constancy, and indeterminateness, is thus manifest as the innermost ground of human finitude. The comprehension of Being does not have the harmless generality which it would have were it just another human property. Its “generality” is the basic originality of the innermost ground of the finitude of Dasein. Only because the comprehension of Being is the most finite in the finite, can it make possible even the so-called “creative” faculties of finite human beings. And only because it takes place in the very bosom of finitude is the comprehension of Being characterized by obscurity as well as by the breadth and constancy which have been noted.

It is on the basis of his comprehension of Being that man is presence [Da], with the Being of which takes place the revelatory [eröffnende] irruption into the essent. It is by virtue of this irruption that the essent as such can become manifest to a self. More primordial than man is the finitude of the Dasein in him.

The elaboration of the basic question of metaphysica generalis, i.e., the question ti to on, has been thrown back upon the more fundamental question of the intrinsic essence of the comprehension of Being as that which sustains, actuates, and orients the specific question concerning the concept of Being. This more primordial interpretation of the basic problem of metaphysics has been developed with the intention of bringing to light the connection of the problem of the laying of the foundation of metaphysics with the question of the finitude in man. It now appears that we do not even have to ask ourselves about the relation of the comprehension of Being to the finitude in man. This comprehension of Being itself is the innermost essence of finitude. We have thus acquired a concept of finitude which is fundamental to the problematic of the laying of the foundation of metaphysics. If this laying of the foundation depends upon the question of knowing what man is, the indefiniteness of this question is in part overcome, since the question as to the nature of man has become more determinate.