045

با این وابستگی ذاتی تفکر محض ما به کثرات محض، محدودیت تفکر ما «می طلبد» که این کثرات با خود تفکر متناسب [fügt] گردد، یعنی با آن به عنوان تعین بخشی مفهومی متناسب شود. اما برای اینکه شهود محض از طریق مفاهیم محض تعین پذیر باشد، کثرت اش باید از تفرقه جمع گردد، یعنی می بایست مرتب گردد و سر هم شود. این مهیا- سازی- متقابل- خودشان- برای-یکدیگر در آن عملی محقق می گردد که کانت بطور کلی آن را تألیف می نامد. در تألیف هر دو مولفه محض بذات خودشان تلاقی می کنند؛ تألیف درز مختص به هرکدام [از مؤلفه ها] را به یکدیگر متصل می کند و لذا وحدت ذاتی معرفت محض را قوام می دهد.

این تألیف نه موضوع شهود است نه تفکر. واسطه گری بین هر دو است گویی که به هر دو مرتبط است. لذا بطور کلی می بایست در ویزگی اصلی هر دو مؤلفه شریک باشد، یعنی باید یک بازنمایی کننده باشد. «تألیف بطور کلی، چنانچه می بایست از این پس درنظر داشته باشیم نتیجه صرف قوة خیال است، کارکردی کور اما ناگزیر نفس که بدون آن ما هیچ معرفتی هر چه که باشد نخواهیم داشت، اما از آن ما تنها به ندرت آگاهیم» 82

با این عبارت، ما دارای اولین اشاره ای هستیم که آشکار نشان می دهد هر چیزی دربارة ساختارهای تألیفی بطور کلی در ساخت ذاتی معرفت توسط قوة خیال ایجاد می شود. اکنون اما بطور خاص و پیش از هر چیزی، موضوع بر سر وحدت ذاتی معرفت محض یعنی «تألیف محض» است. این تالیف، محض نامیده می شود «اگر کثرت… به طور ماتقدم داده شده است»83 بنابراین تألیف محض با آن چیزی متناسب می شود که، به عنوان هم- دید، در شهود محض متحد می سازد.

اما در عین حال این امر ما را ملزم می کند که به یک وحدت هدایت کننده نظری بیافکنیم. لذا این واقعیت به تألیف محض مربوط است که، به عنوان متحد کنندة بازنمایی کننده، از پیش وحدتی را بازنمایی می کند که به ماهو، یعنی بطور کلی، به آن متعلق است. اما بازنمایی-کلی [Allgemein- Vorstellen] این وحدت که ذاتاً خاص آن است بدین معنی است: در نسبت با وحدتی که در آن باز نموده شده است، تألیف محض به مفهومی آورده شده است که خودش به آن وحدت می دهد. لذا تألیف محض بطور محضا هم دیدانه در شهود محض عمل می کند و در عین حال محضا تأمل گرانه در تفکر محض عمل می نماید. از این بحث بدیهی است که سه جزء به ماهیت تام معرفت محض مربوط است: «آنچه که ابتدا باید به ما داده شود- با نظر به معرفت ماتقدم همه برابرایستاها- کثرتی از شهود محض است؛ تألیف این کثرات به واسطة قوه خیال دومین [بخش] می باشد، اما باز هم این امر معرفت عرضه نمی کند. مفاهیمی که به این تألیف محض وحدت می دهند، و تنها در تصور این وحدت تألیفی ضروری قرار دارند، سومین عنصر ضروری معرفت یک برابرایستای پیش آمده[eines vorkommenden Gegenstandes] را فراهم می کنند، و این مفاهیم مبتنی بر فاهمه اند»84

With this essential dependency of our pure thinking upon the pure manifold, the finitude of our thinking “demands” that this manifold fit [fügt] with thinking itself, i.e., fit with it as a conceptual determining. In order for pure intuition to be determinable through pure concepts, however, its manifold must have been gathered from dispersion, i.e., it must be gone through and assembled. This reciprocal preparing-themselves-for-each-other takes place in that act which Kant generally calls synthesis. In it, both pure elements come together from themselves from time to time; it joins together the seams allotted to each, and so it constitutes the essential unity of pure knowledge.

This synthesis is neither a matter of intuition nor of thinking. Mediating “between” both, so to speak, it is related to both. Thus in general it must share the basic character of the two elements, i.e., it must be a representing. “Synthesis in general, as we shall hereafter see, is the mere result of the power of imagination, a blind but indispensable function of the soul without which we would have no knowledge whatever, but of which we are seldom conscious even once.”82

With this we have the first indication that apparently everything about synthetic structures in general which shows in the essential construction of knowledge is brought about through the power of imagination. Now, in particular and above all, however, it is a matter of the essential unity of pure knowledge, i.e., of “pure synthesis.” It is called pure “if the manifold . . . is given a priori.”83 Hence, the pure synthesis fits in with that which, as synopsis, unifies in pure intuition.

At the same time, however, it requires us to take a look at a guiding unity. Hence to pure synthesis pertains the fact that, as representing unifying, it represents in advance the unity which belongs to it as such, i.e., in general. General-representing (Allgemein-Vorstellen) of this unity which is essentially peculiar to it, however, means: with respect to the unity that is represented in it, pure synthesis is brought to the concept which itself gives it unity. Thus pure synthesis acts purely synoptically in pure intuition and at the same time purely reflectively in pure thinking. From this it is evident that there are three parts belonging to the full essence of pure knowledge: “What must first be given to us—with a view to the a priori knowledge of all objects—is the manifold of pure intuition; the synthesis of this manifold by means of the power of the imagination is the second, but even this does not yet yield knowledge. The concepts which give unity to this pure synthesis, and which consist solely in the representation of this necessary synthetic unity, furnish the third requisite for the knowledge of a proposed object [eines vorkommenden Gegenstandes], and they rest on the understanding.”84

Bei dieser wesenhaften Angewiesenheit unseres reinen Denkens auf das reine Mannigfaltige „fordert” die Endlichkeit unseres Denkens, daß sich dieses Mannigfaltige dem Denken selbst, d. h. ihm als einem begrifflich bestimmenden, fügt. Damit aber die reine Anschauung durch reine Begriffe bestimmbar sei, muß ihr Mannigfaltiges der Zerstreuung entnommen, d. h. durchgegangen und gesammelt sein. Dieses gegenseitige Sich-füreinander-bereiten geschieht in derjenigen Handlung, die Kant allgemein Synthesis nennt. In ihr treffen sich die beiden reinen Elemente jeweils von sich her, sie schließt die aufeinander zuweisenden Fugen und macht so die Wesenseinheit einer reinen Erkenntnis aus.

Diese Synthesis ist weder Sache der Anschauung noch des Denkens. Sie hat, gleichsam „zwischen” beiden vermittelnd, mit beiden Verwandtschaft. Daher muß sie überhaupt mit den Elementen deren Grundcharakter teilen, d. h. ein Vorstellen sein. „Die Synthesis überhaupt ist, wie wir künftig sehen werden, die bloße Wirkung der Einbildungskraft, einer blinden, obgleich unentbehrlichen Funktion der Seele, ohne die wir überall gar keine Erkenntnis haben würden, der wir uns aber selten nur einmal bewußt sind.” 82

Damit wird zunächst angedeutet, daß offenbar alles, was überhaupt an Synthesisstrukturen sich im Wesensbau der Erkenntnis zeigt, durch die Einbildungskraft erwirkt ist. Jetzt handelt es sich aber im besonderen und zuvor um die Wesenseinheit der reinen Erkenntnis, d. h. um die „reine Synthesis”. Rein heißt sie, „wenn das Mannigfaltige … a priori gegeben ist” 83Die reine Synthesis fügt sich demnach in das, was als Synopsis in der reinen Anschauung einigt.

Etant donné cette essentielle ordination de la pensée pure au pur divers, la finitude de notre pensée « exige » que ce divers obéisse à la pensée elle-même, en tant que celle-ci est, par la voie du concept, déterminante. Mais pour que l’intuition pure soit déterminable par les concepts purs, le divers doit être soustrait à la dispersion, c’est-à-dire parcouru du regard et rassemblé. Cette réciproque adaptation s’effectue dans l’opération que Kant appelle, en général, synthèse. Les deux éléments purs se rencontrent de soi en cette synthèse qui réunit des jointures destinées à s’emboîter et constitue ainsi l’unité essentielle d’une connaissance pure.

Cette synthèse n’est ni l’affaire de l’intuition ni celle de la pensée. Etant médiatrice « entre » l’une et l’autre, elle s’apparente à toutes deux. Elle doit, dès lors, participer au caractère fondamental [commun] des deux éléments, c’est-à-dire qu’elle doit être un acte de représentation. « La synthèse en général est, comme nous le verrons plus tard, le simple effet de l’imagination, c’est-à-dire d’une fonction de l’âme, aveugle, mais indispensable, sans laquelle nous ne pourrions jamais et nulle part avoir aucune connaissance, mais dont nous n’avons que très rarement conscience 1 »

Ceci indique dès l’abord que, apparemment, tout ce qui a structure synthétique dans l’essence de la connaissance est dû à l’imagination. Mais, à présent, il s’agit particulièrement et avant tout de l’unité essentielle de la connaissance pure, c’est-à-dire de la « synthèse pure ». Elle est dite pure « lorsque le divers… est donné a priori ». La synthèse pure s’insère donc dans ce qui, en tant que « synopsis », accomplit l’unification au sein de l’intuition pure.

Mais en même temps cette synthèse a besoin de se référer à une unité directrice. Il convient donc à l’essence de la synthèse pure en tant qu’unification représentante, qu’elle représente, d’avance et comme telle, c’est-à-dire de façon générale, l’unité qui lui appartient. Par la représentation générale de son unité spécifique, la synthèse pure élève au concept l’unité qu’elle représente et qui la constitue elle-même. La synthèse pure se comporte ainsi de manière synoptique pure dans l’intuition pure et, du même coup, de manière réfléchissante pure dans la pensée pure. Il s’ensuit que l’unité de l’essence achevée de la connaissance pure est formée de trois constituants :

« La première chose qui doit nous être donnée pour que la connaissance a priori de tous les objets devienne possible, c’est le divers de l’intuition pure; la deuxième, c’est la synthèse de ce divers par l’imagination, mais elle ne donne encore aucune connaissance. Les concepts qui fournissent de l’unité à cette synthèse pure et qui consistent uniquement dans la représentation de cette unité synthétique nécessaire sont la troisième chose indispensable pour la connaissance d’un objet rencontré, et reposent sur l’entendement 1. »

In connection with this essential dependence of our pure thought on the pure manifold, the finitude of our thought “demands” that this manifold be accommodated to thought itself insofar as the latter is determinative by means of concepts. But in order that pure intuition be determinable through pure concepts, its manifold must be freed from dispersion, i.e., run through and collected. This reciprocal adaption takes place in the operation which Kant generally terms “synthesis.” The two pure elements conform to one another spontaneously in this synthesis, which fits the corresponding articulations together and thus constitutes the essential elements of pure knowledge.

This synthesis is the affair neither of intuition nor of thought. Mediating, as it were, “between” the two, it is related to both. Hence, it must share the fundamental character of the two elements, i.e., it must be an act of representation. “Synthesis in general, as we shall hereafter see, is the mere result of the power of the imagination, a blind but indispensable function of the soul, without which we should have no knowledge whatsoever, but of the existence of which we are scarcely ever conscious.”63

This indicates from the first that everything in the essence of pure knowledge that has a synthetic structure is brought about by the imagination. But at present it is a question, particularly and above all, of the essential unity of pure knowledge, i.e., of the “pure synthesis.” It is pure “if the manifold is not empirical but is given a priori.”64 Hence, pure synthesis fits in with that which as synopsis unifies in pure intuition.

But, at the same time, this synthesis requires a reference to a directive unity. Therefore, as an act of unification that is representative, the pure synthesis must represent in advance and as such, i.e., in a general way, the unity which pertains to it. By this general representation of its specific unity, the pure synthesis raises the unity which it represents to the level of a concept and thereby gives unity to itself. Thus, in pure intuition, the pure synthesis acts in a manner purely synoptic and, at the same time, in pure thought in a manner purely reflective. From this, it is evident that the unity of the complete essence of pure knowledge is composed of three parts. “What must first be given—with a view to the a priori knowledge of all objects —is the manifold of pure intuition; the second factor involved is the synthesis of this manifold by means of the imagination. But even this does not yet yield knowledge. The concepts which give unity to this pure synthesis, and which consist solely in the representation of this necessary synthetic unity, furnish the third requisite for the knowledge of an object; and they rest on the understanding.”65

046

در این سه گانه، تألیف محض قوة خیال موقعیت محوری را داراست. با این وجود این امر [صرفاً] به یک معنای سطحی مورد ملاحظه قرار نگرفته است، طوری که صرفاً در شمارش شرایط معرفت محض قوه خیال بین اولی و سومی باشد. بلکه این مرکز یک امر ساختاری است. در آن هم-دید محض و تالیف تأمل کننده محض با هم تلاقی می یابند و متصل می گردند. این یکی شدن برای کانت در این واقعیت بیان می شود که او یکسانی تألیف محض را در چسبیدن-به-یکدیگر[Syn-haften]شهود و فاهمه کشف می کند.

«همان کارکردی که به بازنمایی های مختلف در یک حکم منفرد وحدت می دهد به تألیف صرف بازنمایی های مختلف نیز در یک شهود منفرد که بطور کلی مفهوم محض فاهمه نامیده می شود وحدت می دهد.»85 کانت از این همانستی کارکرد تألیفی یکسانی تهی یک گره زدن- به یکدیگر را که صوری است و هر جایی کار می کند قصد نمی کند، بلکه در عوض کلیت غنی اصیل چیزی را که متشکل از اعضای کثیری است و چیزی که، همچون شهود و تفکر، یک متحد سازی و وحدت بخشی بطور خاص اثرگذار است را [قصد می کند]. در عین حال این امر بیان می دارد که: حالات تألیفی پیش تر مذکور- حالت صوری آپوفانتیک کارکرد حکم و [حالت] حمل کننده تأمل مفهومی- در یکی بودگی ساختار ذاتی معرفت محدود به منزلة تألیف حقیقی ساز شهود و تفکر به یکدیگر وابسته اند. لذا همانستی بدین معنی است: یک تعلق ساختاری ذاتی به یکدیگر.

In this triad, the pure synthesis of the power of imagination holds the central position. Nevertheless, this is not mentioned in a superficial sense, as if in the enumeration of the conditions for pure knowledge the power of imagination was merely between the first and third. Rather, this center is a structural one. In it, the pure synopsis and the pure, reflecting synthesis meet and join together. This joining-into-one is expressed for Kant in the fact that he discovers the sameness of pure synthesis in the sticking-together [Syn-haften] of intuition and the understanding.

“The same function which gives unity to the various representations in a single judgment also gives unity to the mere synthesis of various representations in a single intuition which, expressed generally, is called the pure concept of the understanding.”85 With this sameness of the synthetic function, Kant does not mean the empty identity of a tying-together which is formal and which works everywhere, but instead the original, rich wholeness of one which is composed of many members and which, like intuiting and thinking, is a particularly efficacious unifying and giving of unity. At the same time, this says: the modes of synthesis named earlier—the formal, apophantic [mode] of the judging function, and the predicative [mode] of conceptual reflection—belong together in the oneness of the essential structure of finite knowledge as the veritative synthesis of intuition and thinking. Here sameness means: an essential, structural belonging-together.

Zugleich bedarf sie aber der Hinblicknahme auf eine leitende Einheit. Zur reinen Synthesis gehört demnach, daß sie als vorstellendes Einigen im vorhinein die ihr zugehörige Einheit als solche, d. h. allgemein vorstellt. Allgemein-Vorstellen dieser ihr wesenhaft eigenen Einheit heißt jedoch: die reine Synthesis bringt sich hinsichtlich der in ihr vorgestellten Einheit auf den Begriff, der ihr selbst Einheit gibt. So handelt die reine Synthesis rein synoptisch in der reinen Anschauung und zugleich rein reflektierend im reinen Denken. Hieraus ergibt sich: zur Einheit des vollen Wesens der reinen Erkenntnis gehören drei Stücke:

„Das erste, was uns zum Behuf der Erkenntnis aller Gegenstände a priori gegeben sein muß, ist das Mannigfaltige der reinen Anschauung; die Synthesis dieses Mannigfaltigen durch die Einbildungskraft ist das zweite, gibt aber noch keine Erkenntnis. Die Begriffe, welche dieser reinen Synthesis Einheit geben, und lediglich in der Vorstellung dieser notwendigen synthetischen Einheit bestehen, tun das dritte zum Erkenntnisse eines vorkommenden Gegenstandes, und beruhen auf dem Verstande.” 84

In dieser Dreiheit hält die reine Synthesis der Einbildungskraft die Mitte. Das hat jedoch nicht den äußerlichen Sinn, als sei die Einbildungskraft lediglich in der Aufzählung der Bedingungen der reinen Erkenntnis zwischen der ersten und dritten genannt. Diese Mitte ist vielmehr eine strukturale. In ihr treffen und fügen sich die reine Synopsis und die reine reflektierende Synthesis zusammen. Diese Ineinsfügung drückt sich für Kant darin aus, daß er die Selbigkeit der reinen Synthesis im Syn-haften der Anschauung und des Verstandes feststellt.

„Dieselbe Funktion, welche den verschiedenen Vorstellungen in einem Urteile Einheit gibt, die gibt auch der bloßen Synthesis verschiedener Vorstellungen in einer Anschauung Einheit, welche, allgemein ausgedrückt, der reine Verstandesbegriff heißt.” 85 Mit dieser Selbigkeit der synthetischen Funktion meint Kant nicht die leere Identität eines überall wirkenden formalen Verknüpfens, sondern die ursprünglich reiche Ganzheit eines vielgliedrigen, als Anschauen und Denken zumal wirkenden Einigens und Einheitgebens. Das sagt zugleich: die früher genannten Weisen der Synthesis, die formal apophantische der Urteilsfunktion und die prädikative der begrifflichen Reflexion gehören zusammen in die Einheit des Wesensbaues endlicher Erkenntnis als veritativer Synthesis von Anschauung und Denken. Selbigkeit heißt hier: wesensmäßige, strukturale Zusammengehörigkeit.

La synthèse pure de l’imagination est parmi ces trois éléments celui qui tient le milieu. Il ne faut point entendre ceci de manière superficielle comme si, dans l’énumération des conditions de la connaissance pure, l’imagination était simplement nommée entre le premier et le troisième élément. Cette position centrale a bien plutôt une signification structurelle. En elle, la « synopsis » pure et la synthèse réfléchissante pure se rencontrent et s’imbriquent. Cette imbrication s’exprime pour Kant en ceci, qu’il constate le caractère proprement identique [Selbigkeit] de la synthèse pure dans le moment syn-thétique [im Syn-haften] de l’intuition et de l’entendement.

« La même fonction qui donne l’unité aux diverses représentations dans un jugement donne aussi l’unité à la simple synthèse de diverses représentations dans une intuition, unité qui, généralement parlant, est appelée le concept pur de l’entendement 1 . »

L’identité [Selbigkeit] propre de la fonction synthétique ne signifie pas, pour Kant, l’identité vide d’une colligation qui s’exerce partout formellement, mais la totalité originelle et riche en contenu d’une activité complexe qui, à la fois comme intuition et comme pensée, unifie et instaure I’unité. Cela veut dire, en même temps, que les modes précédemment énumérés de la synthèse, la synthèse apophantique formelle de la fonction judicative et la synthèse prédicative de la réflexion conceptuelle, se rejoignent dans l’unité de la structure essentielle de la connaissance finie comme synthèse véritative de l’intuition et de la pensée. L’identité signifie donc ici une imbrication d’essence et de structure.

Of these three elements, the pure synthesis of the imagination holds the central position. This is not meant in a superficial sense, as if in the enumeration of the conditions of pure knowledge the imagination simply fell between the first and the third. Rather, this central position has a structural significance. In it, the pure synopsis and the pure synthesis meet and fit in with one another. This fitting in with one another Kant expresses by establishing the self-sameness [Selbigkeit] of the pure synthesis in the syn-thetic character [Syn-haften] of the intuition and the understanding.

“The same function which gives unity to the various representations in a judgment also gives unity to the mere synthesis of various representations in an intuition; and this unity, in its most general expression, we entitle the pure concept of the understanding.”66 By this self-sameness proper to the synthetic function, Kant does not mean the empty identity of a formal and universally operative mode of combination but the primordial, rich totality of a complex activity which, as intuition and thought, at once unifies and imparts unity. This is to say, at the same time, that the modes of synthesis mentioned earlier, namely, the formal, apophantic synthesis of the judicative function and the predicative synthesis of conceptual reflection, belong together in the unity of the essential structure of finite knowledge as the veritative synthesis of intuition and thought. Hence, self-sameness means here an essential, structural togetherness [Zusammengehörigkeit].

047

«بنابراین همان فاهمه- یعنی از طریق دقیقاً همان اعمالی که از طریق آنها صورت منطقی حکم در مفاهیم را از طریق وحدت تحلیلی حاصل می کند- همچنین محتوایی استعلایی را به درون بازنمایی هایش بوسیلة وحدت تألیفی کثرات در شهود بطور کلی می آورد…»86 آنچه اکنون به عنوان وحدت ذاتی معرفت محض قابل مشاهده می گردد بسیار دور است از بساطت تهی یک اصل نهایی. به عکس به عنوان یک عمل کثیرالصورت آشکار می شود که در ویژگی اش به عنوان عمل مبهم می ماند همانطور که در واقع اینکه متحدسازی [مربوط به] آن مرکب است از کثیری از اعضاء [مبهم می ماند]. این توصیف از وحدت ذاتی معرفت انتولوژیک نمی تواند نتیجه باشد، بلکه در عوض می بایست آغاز درست بنیانگذاری برای معرفت انتولوژیک باشد. این بنیانگذاری به وظیفة به روشنی آوردن تألیف محض به ماهو تبدّل یافته است. اما چون یک عمل است، ماهیت آن تنها تا حدی که خودش در سرچشمه گیری اش ردیابی شود می تواند روشن گردد. اکنون برای اولین بار از آن چیزی که خودش را به عنوان موضوع بنیانگذاری بر ما تحمیل می کند می توانیم ببینیم که چرا بنیانگذاری برای معرفت انتولوژیک می بایست [مبدل به] آشکار سازی منشا تألیف محض شود، یعنی چرا می باید آشکار گردد به عنوان چنین تألیفی در اجازه-بروز- داده شدن اش.

حال اگر بنیانگذاری برای متافیزیک به نقطه ای می رسد که «موضوع خود عمیقاً پوشیده است»87 و لذا اگر سوگواری ها دربارة این تیرگی اجازه ندارند که بروز کنند، پس نیاز ما به پذیرش تأخیری کوتاه به منظور ملاحظه روش شناختی موقعیت حاضر در خصوص بنیانگذاری و مسیر پیشروی مشخص شده توسط آن بسی بیشتر است.

“Therefore the same understanding—namely, through exactly the same actions by means of which it achieves the logical form of a judgment in concepts through analytical unity—also brings a transcendental content into its representations by means of the synthetic unity of the manifold in intuition in general. . . . “86 What now becomes visible as the essential unity of pure knowledge is far removed from the empty simplicity of an ultimate principle. On the contrary, it is revealed as a multiform action which remains obscure in its character as action as well as in the fact that its unification is composed of many members. This characterization of the essential unity of ontological knowledge cannot be the conclusion, but must instead be the correct beginning of the laying of the ground for ontological knowledge. This ground-laying has been transformed into the task of bringing to light pure synthesis as such. But because it is an action, its essence can only become apparent to the extent that it is itself traced out in its springing-forth. Now we can see for the first time, from what forces itself upon us as theme for the groundlaying, why a laying of the ground for ontological knowledge must become an unveiling of the origin of pure synthesis, i.e., why it must come to be unveiled as such a synthesis in its being-allowed-to-spring-forth.

If the laying of the ground for metaphysics now comes to the point where “the matter itself is deeply veiled”87 and hence, if laments about this obscurity are not allowed to emerge, then so much greater is our need to accept a short delay for the sake of a methodological consideration of the present situation regarding the ground-laying and of the further course indicated by it.

„Derselbe Verstand also, und zwar durch eben dieselben Handlungen, wodurch er in Begriffen, vermittelst der analytischen Einheit, die logische Form eines Urteils zustande brachte, bringt auch, vermittelst der synthetischen Einheit des Mannigfaltigen in der Anschauung überhaupt, in seine Vorstellungen einen transzendentalen Inhalt …” 86 Was jetzt als Wesenseinheit der reinen Erkenntnis sichtbar wird, ist weit entfernt von der leeren Einfachheit eines letzten Prinzips. Es bekundet sich vielmehr als eine vielgestaltige Handlung, die in ihrem Handlungscharakter sowohl als auch in der Vielgliedrigkeit ihres Einigens dunkel bleibt. Diese Charakteristik der Wesenseinheit der ontologischen Erkenntnis kann nicht der Abschluß, sondern muß der rechte Anfang der Grundlegung der ontologischen Erkenntnis sein. Dieser Grundlegung wird zur Aufgabe gemacht, die reine Synthesis als solche ans Licht zu bringen. Weil sie aber Handlung ist, kann ihr Wesen nur so offenbar werden, daß sie in ihrem Entspringen selbst verfolgt wird. Jetzt erst zeigt sich aus dem, was sich als Thema der Grundlegung aufdrängt, warum eine Grundlegung der ontologischen Erkenntnis zu einer Enthüllung des Ursprungs der reinen Synthesis, d. h. dieser in ihrem Entspringen-lassen als einem solchen, werden muß.

Wenn die Grundlegung der Metaphysik jetzt in das Stadium kommt, wo „die Sache selbst tief eingehüllt ist” 87 und daher über die Dunkelheit nicht Klage geführt werden darf, muß um so mehr ein kurzer Aufenthalt genommen werden zu einer methodischen Besinnung auf den jetzigen Standort der Grundlegung und den ihr gewiesenen weiteren Weg.

« Ainsi, le même entendement et, à la vérité, par les mêmes actes au moyen desquels il produit dans les concepts, en se servant [vermittels] de l’unité analytique, la forme logique d’un jugement, introduit aussi, au moyen de l’unité synthétique du divers qui se trouve dans I’intuition en général, un contenu transcendantal dans ses représentations 1 … »

Ce qui se révèle à présent comme l’unité essentielle de la connaissance pure est fort éloigné de la simplicité vide d’un premier principe. Cette unité se découvre, au contraire, comme une activité à formes multiples, mais qui reste obscure, tant dans son caractère d’activité que dans la complexité des modes selon lesquels elle unifie. Cette détermination de l’unité essentielle de la connaissance ontologique ne peut donc pas être la conclusion mais, au contraire, doit être le point de départ correct de l’instauration du fondement de cette connaissance. Cette instauration aura pour tâche d’amener à la lumière la pure synthèse comme telle. Mais comme celle-ci est une activité, son essence ne peut se manifester qu’en étant recherchée jusque dans son surgissement même. On voit enfin, en raison de cela même qui s’impose comme thème à l’instauration, pourquoi l’instauration de la connaissance ontologique devra être un dévoilement de l’origine de la synthèse pure, c’est-à-dire devra la mettre au jour dans son surgissement même.

L’instauration du fondement de la métaphysique est maintenant parvenue à une étape où « la chose même est profondément enveloppée 2 ». S’il n’y a pas lieu de déplorer cette obscurité, nous n’en avons que plus besoin d’un court temps d’arrêt afin d’opérer une réflexion de méthode sur la situation présente de l’instauration et sur le chemin qu’il lui faudra suivre ultérieurement.

“The same understanding, through the same operations by which in concepts, by means of analytical unity, it produced the logical form of a judgment, also introduces a transcendental content into its representations, by means of the synthetic unity of the manifold in intuition in general.”67 That which is now revealed as the essential unity of pure knowledge is far removed from the empty simplicity of a first principle. On the contrary, it is revealed as a multiform action, although one which remains obscure in its character as an action as well as in the complexity of its modes of unification. This characterization of the essential unity of ontological knowledge cannot be the conclusion but, rather, the right way to begin the laying of the foundation of this knowledge. This laying of the foundation has the task of bringing the pure synthesis as such to light. But because this synthesis is an action, it can be made manifest in its essence only by tracing it back in its coming into being. Now, we see for the first time, and by virtue of that which forces itself on us as the theme of the laying of the foundation, why a laying of the foundation of ontological knowledge must become a revelation of the origin of the pure synthesis, i.e., why this synthesis must be revealed in its coming into being as such.

The foundation of metaphysics has now reached the point “where matters are by their very nature deeply veiled.”68 If we have no reason here to complain of this obscurity, then our need to pause for a methodological reflection on the present state of the laying of the foundation and on the further course to be pursued is all the greater.

048

15- مسألة مقولات و نقش منطق استعلایی

مسأله وحدت ذاتی معرفت انتولوژیک ابتدا اساس تعیین ماهیت مقولات را فراهم می کند. اگر یک مقوله (چنانچه این نام بیان می دارد) صرفاً و اولاً و بذات فقط حالتی از «قول» σχῆμα τοῦ λóγου [اسکیما تو لوگوس/ حالتی از قول] نیست بلکه اگر در عوض می تواند ماهیت ذاتی تر خود را به عنوان σχῆμα τοῦ ðντος [اسکیما تو انتوس/ حالتی از وجود]برآورده سازد، پس ممکن است به عنوان یک «مؤلفه» (مفهوم) از معرفت محض عمل نکند.a در عوض وجود شناخته شده موجودات می بایست مستقیماً در آن قرار بگیرد. اما شناخت وجود، وحدت شهود محض و تفکر محض است. لذا برای ماهیت مقولات دقیقاً شهودپذیری معقولات[notions] است که اساسی می گردد.

حال «توضیح متافیزیکی» شهود محض وظیفه حساسیت استعلایی بود. توضیح مؤلفه دیگر معرفت محض، تفکر محض، به «منطق» استعلایی یعنی به تحلیل مفاهیم اختصاص یافت. مسأله وحدت ذاتی معرفت محض تحقیق را به نقطه ای ورای جداسازی مؤلفه ها هدایت کرده است. لذا تحلیل محض نه به شهود محض و نه به تفکر محض اختصاص دارد. بدین دلیل توضیح منشا تألیف محض که قرار است آغاز گردد نمی تواند نه یک توضیح حسی-استعلایی باشد و نه منطقی-استعلایی. برهمین اساس، مقوله نه مساله ای از آن حساسیت استعلایی است و نه منطق استعلایی.

پس بحث از مسألة محوری امکان انتولوژی در کدام رشته استعلایی قرار می گیرد؟ این پرسش برای کانت بیگانه باقی می ماند. او نه تنها توضیح مفاهیم محض به منزله مؤلفه های معرفت محض را که حتی تعیین و تأسیس وحدت ذاتی معرفت محض را به «تحلیل مفاهیم» محول می کند. بدین نحو، منطق یک تقدم غیرقابل مقایسه ای نسبت به حسیات می یابد در حالی که از سوی دیگر دقیقاً شهود است که در معرفت به عنوان یک کل به عنوان مقدمb عرضه شده است.

§15. The Problem of the Categories and the Role of Transcendental Logic

The problem of the essential unity of ontological knowledge first provides the basis for the determination of the essence of the categories. If a category (as the name indicates) is not only, nor first and foremost, a mode of “assertion,” σχῆμα τοῦ λóγου, but if instead it can satisfy its ownmost essence as σχῆμα τοῦ ðντος, then it may not function as an “element” (notion) of pure knowledge.a Instead, the known Being of beings must lie in it directly. The knowing of Being, however, is the unity of pure intuition and pure thinking. Hence, for the essence of the categories it is precisely the pure intuitability of the notions that becomes decisive.

Now the “metaphysical exposition” of pure intuition was the task of the Transcendental Aesthetic. The elucidation of the other element of pure knowledge, pure thought, fell to the Transcendental “Logic,” namely, to the Analytic of the Concepts. The problem of the essential unity of pure knowledge has led the inquiry to a point beyond the isolation of the elements. Hence pure synthesis falls neither to pure intuition nor to pure thought. For this reason, the elucidation of the origin of pure synthesis which is about to begin can be neither a transcendental-aesthetic nor a transcendental-logical one. Accordingly, the category is neither a problem of the Transcendental Aesthetic nor of the Transcendental Logic.

But in which transcendental discipline, then, does the discussion of the central problem of the possibility of ontology fall? This question remains foreign to Kant. He assigns not only the elucidation of the pure concepts as elements of pure knowledge, but also the determination and grounding of the essential unity of pure knowledge to the “Analytic of the Concepts.” In this way, logic maintains an incomparable priority over the aesthetic whereas, on the other hand, it is precisely intuition which is presented as primaryb in knowledge as a whole.

15. Das Kategorienproblem und die Rolle der transzendentalen Logik

Das Problem der Wesenseinheit der ontologischen Erkenntnis gibt erst den Boden zur Bestimmung des Wesens der Kategorie. Soll diese nicht nur und nicht in erster Linie, wie der Name andeutet, eine Weise des „Aussagens”, σχῆμα τοῦ λóγου sein, sondern ihrem eigensten Wesen als σχῆμα τοῦ ðντος genügen können, dann darf sie nicht als „Element” (Notion) der reinen Erkenntnis fungieren a, sondern in ihr muß gerade das erkannte Sein des Seienden liegen. Das Erkennen des Seins aber ist Einheit von reiner Anschauung und reinem Denken. Für das Wesen der Kategorie wird demnach gerade die reine Anschaulichkeit der Notionen entscheidend.

Nun war die „metaphysische Exposition” der reinen Anschauung die Aufgabe der transzendentalen Ästhetik. Die Aufhellung des anderen Elementes der reinen Erkenntnis, des reinen Denkens, fiel der transzendentalen „Logik”, und zwar der Analytik der Begriffe, zu. Das Problem der Wesenseinheit der reinen Erkenntnis hat die Untersuchung über die Isolierung der Elemente hinausgeführt. Die reine Synthesis fällt demnach weder der reinen Anschauung noch dem reinen Denken zu. Daher kann die jetzt anhebende Erhellung des Ursprungs der reinen Synthesis weder eine transzendental-ästhetische noch eine transzendental-logische sein. Entsprechend ist die Kategorie weder ein Problem der transzendentalen Ästhetik noch der transzendentalen Logik.

In welche transzendentale Disziplin fällt dann aber die Erörterung des zentralen Problems der Möglichkeit der Ontologie? Kant bleibt diese Frage fremd. Er weist der „Analytik der Begriffe” nicht nur die Erhellung des reinen Begriffes als Element der reinen Erkenntnis zu, sondern auch die Bestimmung und Begründung der Wesenseinheit der reinen Erkenntnis. Damit erhält die Logik einen unvergleichlichen Vorrang vor der Ästhetik, wo doch andererseits gerade die Anschauung das Primäre b im Ganzen der Erkenntnis darstellt.

§ 15. — Le problème des catégories et le rôle de la Logique transcendantale.

Le problème de l’unité essentielle de la connaissance ontologique est seul à donner une base à la détermination de l’essence de la catégorie. Si celle-ci n’est pas seulement, ni même en premier lieu, comme son nom l’indique, un mode d’« énonciation », σχῆμα τοῦ λóγου mais si elle doit pouvoir satisfaire à sa nature la plus intime qui est celle σχῆμα τοῦ ðντος, elle ne devra pas fonctionner comme un « élément » (notion) de la connaissance pure, mais il faudra que l’on trouve en elle la connaissance de l’être de l’étant. La connaissance de l’être, cependant, est l’unité de l’intuition et de la pensée pures. La pure intuitivité des notions deviendra donc décisive pour l’essence de la catégorie.

Mais I’« exposé métaphysique » de l’intuition pure définissait la tâche de l’Esthétique transcendantale. L’explicitation de l’autre élément de la connaissance pure, la pensée pure, était dévolue à la « Logique » transcendantale et, plus précisément, à l’Analytique des concepts. Le problème de l’unité essentielle de la connaissance pure a conduit la recherche au-delà des éléments isolés. La synthèse pure n’est donc le fait ni de l’intuition ni de la pensée pures. Il s’ensuit que l’explicitation de l’origine de la synthèse pure, que nous commençons maintenant, ne peut être accomplie ni dans les cadres de l’esthétique transcendantale ni dans ceux de la logique transcendantale. Par conséquent, la catégorie n’est un problème ni d’esthétique ni de logique transcendantales.

A quelle discipline transcendantale incombe alors la discussion du problème central de la possibilité de l’ontologie? Kant reste étranger à cette question. Il attribue à l’Analytique des concepts non seulement l’explicitation du concept pur comme élément de la connaissance pure, mais encore la détermination et la justification [Begründung] de l’unité essentielle de la connaissance pure. Ainsi la logique obtient-elle sur l’esthétique un privilège sans pareil, alors que l’intuition constitue pourtant l’élément premier de la connaissance dans son ensemble.

§15. The Problem of the Categories and the Role of Transcendental Logic

The problem of the essential unity of ontological knowledge first provides a basis for the determination of the essence of the categories. If a category is not only, or even in its primary sense (as the name indicates), a mode of “assertion,” schēma tou logou, and if it can satisfy its true nature, which is that of a schēma tou ontos, then it must not function merely as an “element” (notion) of pure knowledge; on the contrary, in it must lie the knowledge of the Being of the essent. Knowledge of Being, however, is the unity of pure intuition and pure thought. The pure intuitivity of the notions, therefore, becomes decisive for the essence of the categories.

The “metaphysical exposition” of pure intuition is the task of the Transcendental Aesthetic. The elucidation of the other element of pure knowledge, pure thought, devolves on the Transcendental Logic, in particular, on the Analytic of ConceptsThe problem of the essential unity of pure knowledge has led the inquiry beyond the isolation of the elements. The pure synthesis, therefore, is the act neither of pure intuition nor of pure thought. It follows, then, that the explication of the origin of the pure synthesis which we are about to begin cannot be carried out within the compass either of transcendental aesthetic or transcendental logic. Accordingly, the problem posed by the categories belongs to neither discipline.

But within what discipline does the discussion of the central problem of the possibility of ontology fall? This question was never considered by Kant. He assigned to the Analytic of Concepts not only the explication of pure concepts as elements of pure knowledge but the determination and justification of the essential unity of pure knowledge as well. In this way, logic came to have a unique priority over aesthetic even though it is intuition which is the primary element in knowledge as a whole.

049

این حالت ویژه نیازمند توضیح است اگر در واقع پرابلماتیک گام های بعدی بنیانگذاری برای متافیزیک می بایست شفاف بماند. این توضیح فوری تر می گردد چرا که در تفسیر نقد عقل محض تمایل به پذیرش آن به منزلة «منطق معرفت محض» مدام فائق می گردد. در واقع این امر صحیح باقی می ماند حتی جایی که شهود و لذا حساسیت استعلایی حق نسبی ای تضمین شده است.

نهایتاً، تقدم منطق استعلایی در کل بنیانگذاری برای Metaphysica Generalis در معنای خاصی معتبر می ماند.c اما دقیقاً به همین دلیل تفسیر باید خود را از ساختار معماری گون کانتی آزاد سازد و ایده منطق استعلایی را مسأله مند سازد.

پیش از هر چیز دستیابی به توافق راجع به نه تنها میزانی که کانت بطور موجه به بحث از دو مؤلفه معرفت محض می پردازد بلکه همچنین مسأله وحدت هر دو مولفه در «تحلیل مفاهیم» ضروری است.

اگر ماهیت تفکر در نسبت مادون اش به شهود قرار دارد پس یک تحلیل بطور مناسب فهم شده از تفکر محض می بایست به دقت این رابطه را به ماهو در سپهر پرابلماتیک اش ترسیم نماید. اینکه این موضوع با کانت روی داد در سطح خود نشان می دهد که محدودیت تفکر در موضوع مندرج است. اگر کسی به تفوق منطق این معنی را بدهد، پس آنچه با قطعیت از آن منتج می شود چیزی است کاملا غیر از یک تخفیف کارکرد حساسیت استعلایی، چه رسد به امحاء کامل آن. هر چند با بصیرت در بنیادهایd تقدم منطق استعلایی، این [تقدم] خود ملغی می گردد- مطمئناً نه به نفع حساسیت استعلایی، بلکه به نفع وضع پرسشی که دوباره براساس اصیل تری مسألة مرکزی وحدت ذاتی معرفت انتولوژیک و تأسیس آن را به عهده می گیرد.

This peculiarity requires clarification if in fact the problematic of the subsequent stages of the laying of the ground for metaphysics is to remain transparent. This clarification becomes all the more urgent because in interpreting the Critique of Pure Reason the tendency to accept it as a “logic of pure knowledge” constantly wins out. Indeed, this remains true even where the intuition, and hence the Transcendental Aesthetic, has been granted a relative right.

In the end, the priority of the Transcendental logic in the whole of the laying of the ground for Metaphysica Generalis remains, in a certain sense, valid. c But precisely for this reason, the interpretation must free itself from the Kantian architectonic, and it must make the idea of transcendental logic problematic.

First of all, it is necessary to reach agreement concerning the extent to which Kant justifiably treats not only the discussion of the two elements of pure knowledge, but also the problem of the unity of both elements in the “Analytic of the Concepts.”

If the essence of thinking remains in its servile relationship to intuition, then a properly understood analytic of pure thinking must draw precisely this relationship, as such, with it into the sphere of its problematic. That this happened with Kant shows on its surface that the finitude of thinking is contained in the theme. If one gives the supremacy of Transcendental logic this sense, then what follows with certainty from it is something quite other than a diminution, to say nothing of a complete elimination, of the function of the Transcendental Aesthetic. However, with insight into the grounds ford the priority of Transcendental logic, this [priority] itself is superseded—certainly not in favor of the Transcendental Aesthetic, but rather in favor of the posing of a question which again takes up, on a more original basis, the central problem of the essential unity of ontological knowledge and its grounding.

Diese Merkwürdigkeit bedarf der Klärung, wenn anders die Problematik der folgenden Stadien der Grundlegung der Metaphysik durchsichtig bleiben soll. Diese Klärung wird um so dringlicher, als bei der Interpretation der Kritik der reinen Vernunft immer wieder die Neigung obsiegt, sie als eine „Logik der reinen Erkenntnis” zu fassen, und zwar auch da, wo der Anschauung und damit der transzendentalen Ästhetik ein relatives Recht eingeräumt ist.

Am Ende besteht der Vorrang der transzendentalen Logik im Ganzen der Grundlegung der Metaphysica generalis in gewisser Weise zu Recht. c Aber gerade deshalb muß die Interpretation sich von der Kantischen Architektonik frei und die Idee der transzendentalen Logik problematisch machen.

Zunächst bedarf es der Verständigung darüber, inwiefern Kant mit Recht nicht nur die Erörterung des zweiten Elementes der reinen Erkenntnis, sondern auch das Problem der Einheit beider Elemente in der „Analytik der Begriffe” abhandelt.

Wenn das Wesen des Denkens in seiner dienenden Anschauungsbezogenheit besteht, dann muß eine recht verstandene Analytik des reinen Denkens gerade diese Bezogenheit als solche mit in den Bereich ihrer Problematik ziehen. Daß dies bei Kant geschieht, wird so zum Beleg dafür, daß die Endlichkeit des Denkens im Thema steht. Gibt man der Vorherrschaft der transzendentalen Logik diesen Sinn, dann folgt freilich aus ihr alles andere als eine Herabminderung der Funktion der transzendentalen Ästhetik oder gar deren völlige Ausschaltung. Wohl dagegen hebt sich mit der Einsicht in den Grund d des Vorrangs der transzendentalen Logik dieser selbst auf; freilich nicht zugunsten der transzendentalen Ästhetik, wohl aber zugunsten einer Fragestellung, die das zentrale Problem der Wesenseinheit der ontologischen Erkenntnis und ihrer Begründung auf eine ursprünglichere Basis zurücknimmt.

Cette bizarrerie a besoin d’être expliquée, si l’on veut garder claire la problématique des étapes à venir de l’instauration du fondement de la métaphysique. Cette explication est d’autant plus nécessaire que l’interprétation de la Critique de la Raison pure succombe constamment à la tentation de tenir celle-ci pour une « logique de la connaissance pure », et cela même lorsqu’elle concède à l’intuition, et par là à l’esthétique transcendantale, un droit relatif.

En fin de compte, le privilège de la logique transcendantale se justifie, en une certaine mesure, si on considère l’ensemble de l’instauration du fondement de la metaphysica generalis. Mais, précisément pour cette raison, l’interprétation devra se libérer de l’architectonique kantienne et rendre problématique l’idée de la logique transcendantale. 

Auparavant, il nous faut comprendre en quelle mesure Kant a raison de présenter dans l’Analytique des concepts, non seulement la discussion du second élément de la connaissance pure mais encore le problème de l’unité des deux éléments.

Si l’essence de la pensée consiste à se référer à l’intuition en vue de la servir, il convient qu’une analytique bien comprise de la pensée pure introduise cette référence même dans le développement de sa propre problématique. Qu’il en soit ainsi chez Kant, prouve bien que la finitude de la pensée forme effectivement le thème de l’analytique. La primauté de la logique transcendantale ainsi comprise, n’a aucunement pour effet une diminution du rôle joué par l’esthétique transcendantale ou, moins encore, sa complète élimination. Par contre, si on comprend la raison du privilège accordé à la logique transcendantale, celui-ci même vient à disparaître; sans doute n’est-ce point au profit de l’esthétique transcendantale, mais, au contraire, à celui d’une problématique qui reprend, sur une base plus originelle, la question centrale de l’unité essentielle de la connaissance ontologique et de sa justification.

This oddity requires an explanation if the problematic of the succeeding stages of the laying of the foundation of metaphysics is to remain clear. This explanation is especially necessary in view of the fact that the usual interpretation of the Critique of Pure Reason succumbs constantly to the temptation to understand this work as a “logic of pure knowledge.” This remains true even when intuition and, hence, the transcendental aesthetic are granted a relative right.

All things considered, the priority of transcendental logic in the whole of the laying of the foundation of metaphysica generalis is, in a certain sense, justified. But precisely because of this, the interpretation must free itself from the Kantian architectonic and make the idea of transcendental logic problematic.

First of all, we must make clear to ourselves in what respect Kant was justified in presenting in the Analytic of Concepts not only the discussion of the two elements of pure knowledge but also the problem of their unity.

If the essence of pure thought consists in its reference to intuition with a view to serving the latter, then, when properly conceived, an analytic of pure thought must introduce this reference as such into the development of its problematic. That this takes place with Kant thus proves that the finitude of thought is the theme of the analytic. If the primacy of transcendental logic is understood in this sense, it in no wise effects a diminution of the role of the transcendental aesthetic, to say nothing of its complete elimination. On the other hand, if the reason for the priority accorded to transcendental logic is understood, this priority disappears, not to the benefit of the transcendental aesthetic but to that of a formulation of the question which takes up again, on a more original basis, the central question of the essential unity of ontological knowledge and its justification.